Ik zit nu in de schaduw onder de bomen pal naast de kathedraal van Albi. Wat een ongelofelijk bouwwerk. Deze kathedraal ziet er anders uit dan de gemiddelde kathedraal die ik heb gezien. Maar één bijzonderheid: de kathedraal is gebouwd met rode bakstenen. Daar waar Rodez er ten onrechte de goede sier mee maakt, komt volgens mij Albi de eer toe.
Maar terug naar het begin van de dag. Wederom heel vroeg opgestaan (6.30 uur) om twee redenen, een afstand die meer dan 34 kilometer moet zijn en de verwachte hele hoge temperatuur van de dag. Ik kan nu zeggen dat beiden het geval is geweest. 34,7 kilometer gelopen en de temperatuur bij geen wind rond de 34 graden.
In Pampelonne zit tot 8.30 uur alles dicht. Van de supermarkt wist ik dat al, want gisteren had ik dat al gecheckt, omdat deze op de donderdag ook dicht is. Gelukkig had ik nog een pain chocolat (superdroog) en die maar opgegeten. Om ca 10.00 zou ik in Carmaux zijn en ik dacht daar wel wat te eten. Dat is dan 15 kilometer lopen. Carmaux is een redelijke plaats en er was een markt (heel groot). Dus bij vertrek daar zou ik wel wat fruit kopen.
De route naar Carmaux was wat glooiend , maar niet spectaculair. Gelukkig niet zou ik haast zeggen, want vandaag wil ik vooral kilometers maken. Veel foto’s van de route heb ik dan ook niet. Ik was net in Carmaux gearriveerd toen Wim van Laar van TwenteFM belde voor een update van de tocht. Blijf ik heel leuk vinden om te doen. En Wim houdt echt in de gaten waar ik loop.
Op een terras in de schaduw ben ik gaan zitten. Aan een tafeltje naast mij zat een Frans stel (mijn leeftijd schat ik, dus ik schrijf maar niet een ouder stel) en die vroegen waar ik vandaan kwam. Ze waren super geïnteresseerd. En toen ik ze ook nog mijn hele traject liet zien, heeft hij voor mij koffie gehaald (en betaald😄). Hij was zelf een fervent mountainbiker en vertelde over toertochten door de Pyreneeën die hij had gemaakt. Hij vertelde ook dat ik tijdens wandelen door tunnels moest waar je niet mag lopen. Maar auto’s nemen je wel mee😄. Dat doe ik dus niet. Hij gaf me ook aan dat ik de Voie Verte kan nemen tussen Carmaux, Albi en Castres. Dat is een fiets/voetpad door de natuur en onderweg veel bankjes en mobiele cateringbedrijfjes.
Dat leek me een goed idee. En na voldoende fruit te hebben ingeslagen op de markt ben ik die route gaan volgen. Echt hele leuke stukken (niet spectaculair), veel bankjes, maar de mobiele cateringbedrijfjes hebben waarschijnlijk een vrije dag.
Heel bijzonder was wel de Cap Decouverte. Dat is nu een (vergane glorie) recreatiepark op een voormalig open kolenmijn terrein. Een heel diep gat (ik schat met een omtrek boven van ca 1 kilometer en een diepte van ca 200 meter). Leuk om te zien.
Ik begon mijn voeten wel te voelen. Vandaag bijna alleen maar op asfalt geweest en misschien zijn mijn schoenen daar niet op ingesteld. En mijn (inmiddels blauwe) grote teen begin ik wel wat meer te voelen.
Albi ligt op zo’n 170 meter hoogte en ik kwam van 450 meter hoogte. Met name de laatste kilometers gingen behoorlijk naar beneden. Dat leverde weer een prachtig uitzicht op over de stad (ik heb dat nu al een aantal keren meegemaakt). Punt is dat je er dan nog niet bent. En in dit geval mocht ik nog 5 kilometer en die zijn het minst leuk. Je loopt dan door wijken (soms wat verpauperd) en eigenlijk wil je gewoon over zijn. In mijn geval ligt het hotel ook aan de andere kant van het centrum…….dus die laatste kilometers in die hitte zijn niet prettig om het maar onderkoeld te zeggen.
Maar het hotel gevonden en de check in was zeer simpel. Toen naar mijn kamer (zo basic) en schoenen en zooltjes eruit en laten luchten. Hetzelfde met de sokken (ook een dagelijks ritueel) en dan douchen. Daarna voel je je echt weer helemaal beter.
En een uurtje na aankomst de stad in. Echt een hele mooie stad. Het historische centrum is mooi, de kathedraal is imposant, en zeker ook van binnen. Ik denk aan mijn oudste zus die ik ook van harte een reis naar Albi gun. De naam van de kathedraal is Sainte Cecile. Dan moet ze Hans zeker meenemen, want zijn informatie over de kathedralen in Reims en de eglise in Vezelay kunnen hier prachtig worden aangevuld.
Naast de kathedraal in een zelfde bouwstijl het museum van Toulouse Loutrec. Ik was er tegen sluitingstijd en daarom niet naar binnen gegaan. Of ik het anders wel gedaan zou hebben, weet ik ook niet, gelet op reden waarom ik hier ben.
Het is een genot om hier te zijn. Ik moest vandaag vooral denken aan de reden waarom ik de tocht doe. De wandeling van vandaag was echt gemakkelijk om te doen (warmte en afstand buiten beschouwing latend). Maar ik wil het eigenlijk niet gemakkelijk hebben (klinkt tegenstrijdig). Ik snap ook dat ik kilometers moet maken om überhaupt over te komen. Dat vraagt om maatvoering. Vandaar de komende dagen wat kortere etappes.
Voor mensen met een dwarslaesie bestaat maatvoering niet. Zij worden elke dag geconfronteerd met hun beperking en hun pijn. Ze kunnen niet zeggen: vandaag maar even geen pijn en geen beperking. Het overkomt hun. Dat hield me vandaag bezig, toen ik af en toe een extra pauze nam om mijn voeten even rust te geven en meteen wat te drinken. Vandaag onderweg toch 2,5 liter water gedronken.
Zometeen ga ik eten bij het restaurantje naast de kathedraal. En dan vanavond vroeg naar bed.
Vandaag 34,7 kilometer gelopen. En in totaal tot en met vandaag kom ik nu op 1644,1 kilometer.
Revalidatie in millimeters
Vooruitgang zit soms in een millimeter. Een vinger die net iets beweegt. Een stap met hulp. Een paar minuten langer staan.
In de revalidatie leer je opnieuw bewegen, zonder garantie dat het beter wordt. Je oefent, hoopt, probeert.
Niet voor grote overwinningen, maar voor kleine stappen. Die samen alles betekenen.
Een dochter
