Om 8.15 uur stond het ontbijt klaar in de keuken. Bert en Els (zo heten de gastvrouw en-heer) en hun zoon hadden op mij gewacht had ik het idee en samen hebben we ontbeten. Super gastvrije mensen en voor de ochtend al heel leuke gesprekken gehad. Later dacht ik wel; iets minder zelf praten zou ik wat meer onder controle moeten krijgen. 😄. Uiteindelijk een uur later vertrokken en waar de regen was verwacht, was de werkelijkheid een droge dag met in de middag behoorlijk veel zon.
Hun advies om met het pontje te gaan heb ik toch niet gedaan. Het was 5 kilometer meer en ik wilde eigenlijk ook wel op tijd in Roermond zijn. Dan maar een licht tegenvallende tocht, dacht ik.
Het tegenovergestelde was het geval. Het is werkelijk een hartstikke leuk natuurgebied. En ik heb bijna niet op asfalt gelopen. Een paar heel pittige klimmetjes (niet hoog, maar wel steil) en ook hier vennetjes, beekjes en moeras achting gebied. Betekent ook dat sommige paden heel modderig waren.
De wandeltocht liep op de grens tussen Nederland en Duitsland. Dus toen ik een café De grens tegenkwam, kon ik een kop koffie niet overslaan. Daar hadden ze dan een heerlijk stukje Limburgse vlaai naast gezet. Bleek ik zelf besteld te hebben😄. Heb ik geen spijt van. En daarna verder over de Prinsendijk. Ik bouw inmiddels ervaring op met lange rechte stukken ( ik moet per slot van rekening ook nog een heel eind naar het zuiden) en dit was weer zo’n 8 kilometer rechtdoor. Maar ik vond het toch niet vervelend. Het is een eeuwenoude rechte weg van Heerlen naar Xanten. Vreemd want ik kom uit Xanten en toch wel veel bochten gehad. In de oorlog hadden de Duitsers hier een verdedigingslinie gemaakt. Nu is het een gemeentelijk monument. Grappig is dat ik op die weg ook voor het eerst de aanduiding van de camino heb gezien. Ook Pieterpad stond erop😊
Ik liep een hele tijd de route Maas Swalm nette. En zo’n drie kilometer voor Swalmen liep ik langs de meanderende Swalm. Heel mooi in de natuur en heel modderig. En zo liep ik in het bos tussen twee delen van het plaatsje Swalmen. Mooie tijd om even een lunch te nemen in Swalmen zelf.
En daarna het laatste stuk naar Roermond. Dat was niet bijster interessant, maar in de wetenschap dat ik aan het einde van de wandeling Bertie zou zien, had ik niet de behoefte om de Wikiloc te volgen die me nog op een ommetje zou trakteren. Rechtdoor de stad in en gewoon via Google Maps. 😄😄.
Bertie zat op het stationsplein op een terrasje en het weerzien was natuurlijk😊😊😘😘❤️. Ze had een treinreis van 3,5 uur achter de rug en vanwege de Venloop in Venlo was het laatste stuk in de trein erg druk. Ze zat tegenover een man die uit Swalmen kwam en die het gebied tussen Tegelen en Roermond heel erg mooi vond. Precies tegenovergesteld aan mijn gastgezin vanochtend. En hij woonde in Swalmen in het wijkje waarin de meanderende Swalm passeerde. Dat woont daar erg mooi.
Het hotel was vlakbij en na inchecken heerlijk gedoucht en begonnen met dit stukje. Om 18.30 hadden we afgesproken met Jelmer en Sien ( voor niet wetenden: mijn zoon en zijn vriendin) en vandaaruit naar een door hen gereserveerd restaurantje ergens in Roermond. Heerlijk gegeten en bovenal supergezellig. Zij lopen morgen mee naar Echt waar de ouders van Sien wonen (helder dus waar ons volgende overnachtings adres is). Haar ouders lopen ook een stukje mee.
Hopelijk heeft Bertie geen last van haar hielspoor waar ze al maanden mee aan het sukkelen is. Maar dat voor morgen.
Vandaag heb ik 24,7 kilometer gelopen, waar ik er 24,9 had gepland. Stand nu na zeven dagen: feitelijk 214,5 kilometer en gepland 194,3. Gaat nog steeds prima
Toen alles anders werd
Ik stond langs de lijn bij een wedstrijd van mijn zoon toen er een traumahelikopter overvloog. Vanuit mijn werk wist ik: dat is foute boel. Een half uur later kwam hij opnieuw over. Na de wedstrijd kreeg ik het telefoontje:
“Raymond heeft een ernstig mountainbike-ongeluk gehad en is met de traumahelikopter naar het M.S.T. vervoerd”. Mijn vriend lag dus in de heli die ik een tijdje daarvoor zag overvliegen.
In een ongelukkig moment veranderde zijn hele leven; het letsel en de impact daarvan waren groot: een hoge dwarslaesie.
Wat volgde waren jaren van intensieve revalidatie, met pieken en dalen. Maar ook zijn veerkracht en onverwachte talenten kwamen naar voren.
Samen mountainbiken, tennissen en volleyballen zit er voor ons allebei niet meer in. Maar onze vriendschap heeft daar niet onder geleden — integendeel, die is juist hechter geworden. We zien en spreken elkaar bijna wekelijks, Het is altijd gezellig om samen “een bakkie” te doen, een biertje te drinken of iets te ondernemen.
Hans
