Om 7 uur zou de wekker gaan, maar ik was de wekker net voor. Wassen, aankleden, rugzak inpakken en dan naar beneden voor het petit dejeuner. En dit keer was het ook echt petit. Ik heb de indruk dat Fransen bijna niet ontbijten. Maar ik dus wel. Ik kon er nog wel een klein stukje stokbrood bij krijgen. De croissant was wel echt Frans lekker. Terug naar de kamer om mijn spullen te pakken en gaan.
Een op papier korte etappe van 21 kilometer en met bewolkt weer en een iets lagere temperatuur moet het voortvarend gaan.
Nu had ik gisteren begrepen dat de Voie Verte tot aan Castres gaat. Het leek me daarom een goed plan om die Voie te volgen. En dan begint het gehannes. Ik weet ongeveer waar die loopt, maar niet precies. Op een gegeven ogenblik had ik het idee dat ik een beetje aan het zigzaggen was. En dat is ook zo gebleken.
Maar uiteindelijk kwam ik toch op de Voie Verte. Mijn richtingsgevoel was wel in de war, maar twee wandelende dames vertelde mij dat waar ik liep de weg naar Castres was. Hoewel ik daar pas morgen hoef te zijn, moet ik wel die richting op om in Realmont te komen. Achteraf dus 3 extra kilometers.
Misschien vanwege de vele kilometers gisteren in het warme weer, maar ik had de druk op mijn rechter voorvoet al na twee kilometer. En dat werd echt wel heftig. Ik ben dan ook gestopt om mijn voeten rust te geven. En dat hielp wel een beetje. Op het 10 kilometerpunt weer gestopt en op 16 kilometer en op 19 kilometer gestopt. Nu zou ik sowieso stoppen om te rusten en een broodje te eten, maar die druk voelt niet prettig.
Ik loop in een gebied wat voor mij een soort tussenfase is. Het is wel mooi, maar dat is nu al een paar dagen zo. Het glooit licht, en ik loop veelal in het bos. Heel af en toe met een leuk doorkijkje, maar daar heb ik er al veel van gezien. Ik heb heel weinig foto’s gemaakt.
Helaas moest ik ook nog 2,5 kilometer lopen naast, en eigenlijk op een hele drukke vierbaans weg. Continu in de berm gelopen en achter de vangrails. Heel onprettig lopen. Gelukkig kon ik het laatste stukje toch weer op een landweggetje.
Het appartement dat ik heb, is geweldig. Alles aanwezig. Snel de kleren even gewassen, daarna zelf gedoucht en na een half uurtje ‘niks’ met de ogen dicht. Vervolgens het stadje in gegaan.
Realmont is een aardig plaatsje en in sommige straatjes moet ik toch een beetje denken aan Orba. Typische huizen aan elkaar en allemaal gestuct. En ondanks dat het niet groot is, heeft het toch redelijk wat winkels. Ik heb met de Boulanger afgesproken dat ze voor mij morgen een baguette met ham en kaas maakt ‘par emporter’.
Daarna naar de intermarche gelopen (een giga winkel) om spullen te kopen om zelf te koken. Ik moet toch een keer wat meer groente eten (begrijp ik van mijn gezin). Dus paprika, tomaat, courgette, pasta, gehakt en wat andere dingetjes gekocht. Met een volle tas naar het appartement. De gekochte spullen wegzetten en even op een terrasje op het pleintje. Verrassend veel mensen op het terras.
Eenmaal terug ben ik bezig geweest met de planning voor de periode dat Jan Willem er is en hem daar ook over gesproken.
Het eten voorbereiden en opeten is aardig gelukt, tenminste ik vond het lekker. En daarna mijn schat bellen.
Ik had het zwaar vandaag. In plaats van 21 verwachte kilometers zijn het er 24,1 geworden. Op zich valt dat nog mee, maar nu had ik al wel over willen zijn na 21 kilometer. Dat ik nu een fysiek kwaaltje heb, drukt mijn stemming. En omdat ik alleen ben, ben je er in je hoofd ongewild steeds mee bezig. Overigens mijn teen heeft me vandaag niet dwars gezeten. Misschien was het een aflossing van de wacht.
Met de kilometers van vandaag erbij heb ik er nu in totaal 1668,2 kilometers gelopen.
“Leuke dingen doen”
Na mijn periode in het revalidatiecentrum zat ik veel thuis. Autorijden lukte nog niet, een rolstoel op maat had ik niet, de handbike moest geleverd worden en ik moest het zien te doen met een lichaam dat compleet veranderd was en maar half functioneerde. Er kwam wel regelmatig bezoek en dat vond ik gezellig maar het viel me zwaar om steeds hetzelfde verhaal te houden over hoe het met mij ging. Een veelgebruikte uitspraak die ik hoorde was: je moet wel leuke dingen gaan doen hoor!
En ik piekerde me suf. Wat zijn leuke dingen om te doen voor mij? Op vakantie gaan, naar de sauna, uit eten? Stuk voor stuk niet haalbaar. Daar werd ik erg verdrietig om.
Gaandeweg ontdekte ik dat je gelukkig voelen te maken heeft met kleine dingen. In de natuur zijn, met je kinderen samen zijn, drankje en goed gesprek met mijn man, een film kijken, een boek lezen, warme chocolademelk of koffie drinken, muziekje erbij, bellen met een lieve vriendin, creatief bezig zijn. Stukje bij beetje knapte ik op en leerde ik mijzelf bezig te houden met aangename dingen.
Ellen 58 jaar (incomplete dwarslaesie C6)
