Gisterenavond toch nog tot een uur of één in de nacht doorgegaan om routes te vinden in de Pyreneeën die goed te doen zijn en ook nog mogelijkheden bieden om te slapen. Niet gelukt. Hoewel de Pyreneeën pas van af 11 juni aan de beurt zijn, vind ik het wel een zorgpunt. En ook overdag heeft het me niet los gelaten. En daar baal ik van. Maar goed: vandaag is wel etappe 61 aan de beurt.
Om 7 uur opgestaan en na het ontbijt om ca 8.15 uur vertrokken uit dit echt prachtige hotel (aanrader als je eens naar Castres gaat). Voor de ingang van het hotel mijn wikiloc ingesteld en mijn horloge (beiden functioneren😄) en net toen ik wilde gaan lopen, tikte een jonge man mij op de rug. Hij vroeg of ik de Camino liep. Ik heb hem gezegd waar ik naar toe ging. Hij vertelde dat hij nu begint aan een tocht van een week om zo te zien of zo’n hike hem bevalt. Hij was net vertrokken. Hij wilde wat ervaringen van mij weten. En die kon ik hem vertellen natuurlijk.
En toen gaan lopen. Castres heeft een enorm groot industrieterrein. Dus het duurde wel 5 kilometer voordat ik het idee had een beetje uit de bewoonde wereld te zijn. En het vervelende was, dat ik wederom langs een enorm drukke weg moest lopen (4-baans) en grotendeels achter de verdomde vangrails.
Uiteindelijk kon ik eraf en werd het rustig. Via wat weggetjes door een wijkje mocht ik een steile klim doen. Daar waar wikiloc zei: rechtdoor, moest ik rechts af. Die omweg bracht me na de afdaling (wederom steil) weer iets verder dan het punt waar ik omhoog ben gegaan. Ik kon in ieder geval daarna het wat rustiger weggetje volgen
Na een paar kilometer waren er borden met ‘Route barree’. Dat wil zeggen dat je niet verder kunt. Mijn ervaring is dat dat voor wandelaars geen obstakel is. Alleen nu wel😡. Er wordt op de door wikiloc geplande route een nieuwe weg aangelegd. Met geen mogelijkheid kon ik daar door. Dus ik mocht een heel eind terug en nog eens langs die drukke weg lopen.
Mijn gemoedstoestand werd er niet beter op. De omgeving was vrij saai, langs de grote weg lopen is een crime en mijn zorgen over de route in de Pyreneeën hielden me steeds bezig. En het zou bewolkt zijn, maar het was heel zonnig en heel warm. Dus de vraag die bij me regelmatig opkomt: waarom doe ik dit.
De route gaf aan dat ik een bocht kon maken en bij het plaatsje Cambounet-Sur-Le-Sor dacht ik dan wel een rustpauze te kunnen nemen. Niet dus. Wel een kerkhof, het water kon ik wel weer aanvullen.
Hopelijk geluk in het volgende plaatsje. Dat was zo’n 6 kilometer voor de eindbestemming van vandaag. En zowaar, en bar restaurant was open en daar heb ik gegeten. En natuurlijk het nodige water gehad. Omdat ik wist dat ik bij de accommodatie niets te eten zou krijgen, heb ik daar het menu genomen. Best goed.
Ook nog even een supermarktje gevonden om wat spulletjes te kopen om in de avond te eten. En daarna met twee stokken in de ene hand en de boodschappen in de andere hand de laatste zes kilometer gelopen.
De locatie is 2 kilometer verder dan het dorpje Lempaut en dat valt dus tegen, vooral ook omdat je weer omhoog moet. Maar goed, dat hoort erbij.
Op een groot terrein staat het huis en op een aangebouwd stukje is de kamer. Ik kwam alleen aan en er was niemand. Dus eten warm maken of een biertje koud zetten was niet mogelijk. Water drinken en oploskoffie zetten. Dat kon wel.
In de tussentijd toch weer gefocust op de route na Lavenalet. Ik zie geen mogelijkheid in de Pyreneeën, maar wel via Perpignan. Dat is ook de aankomst van Jan Willem met de Flixbus uit Barcelona. Die nieuwe route besproken. En het lijkt me een goed haalbare route. Morgen werk ik die uit.
Toen de eigenaren thuis kwamen, werd alles anders. Ze hebben mijn eten opgewarmd, me voorzien van een artisanaal biertje en super gezellige mensen. Heerlijk buiten gezeten en genieten van het uitzicht.
Dus zo werd het slot van de dag toch nog heel leuk met redelijk Engels sprekende mensen. Hij komt uit Normandië en zij komt uit de Alpen. Samen hebben ze gewoond in Parijs, maar dat vonden ze veel te druk. Nou, dit is wel rustig in het kwadraat.
Door alle omwegen vandaag 29,5 kilometer gelopen waar ik er 24 gepland had. Gevoegd bij het totaal tot en met gisteren staat de teller nu op 1729,2 kilometer. En morgen een echt heel korte etappe.
Familie
Na mijn dwarslaesie heb niet alleen ik een, gedwongen, ander leven gekregen.
Mijn vrouw is plotseling fulltime mantelzorger geworden en is daardoor veel beperkter geworden in haar dagindeling en sociale leven.
Samen een weekendje met de caravan weg, een weekje skiën, een dagje weg met de fiets, een dag oppassen bij de kleinkinderen zijn niet meer mogelijk.
Mijn kinderen en kleinkinderen hebben een sterk beperkt iemand in een elektrische rolstoel gekregen.
Toch hebben zij en ik het een plekje in het leven kunnen geven, soms letterlijk met “ bloed, zweet en tranen “.
Raymond 69 jr. incomplete hoge dwarslaesie
