Ik had mijn ontbijt gisteren al gekocht en ook de ‘lunch’ onderweg, want ik had al gezien dat ik geen plaatsjes tegen zou komen die me van koffie en een broodje/croissant zouden kunnen voorzien. Ik heb nog steeds oploskoffie en daar ben ik mee begonnen en een broodje ham/kaas. Daarna een yoghurtje, een kiwi en water. En toen vertrokken om 8 uur.
Gelet op mijn ervaringen van de vorige dagen had ik me ingesteld op een licht glooiende tocht naar het 25 kilometer verderop gelegen Castelnaudary. Maar ik was Tevel nog niet uit en ik mocht beginnen aan een behoorlijke klim om bij een soort stuwmeer te komen. Ik snap de werking niet echt, want een stuwdammen ik niet, maar het water ligt echt op hoogte en wordt wel tegengehouden door een soort verstevigde dijk. Het ligt heel mooi en het is ook wat parkachtig aangelegd. Veel wandelaars en hardlopers gezien die daar waarschijnlijk hun rondje maken.
Daarna langs iets van een ruïne en toe mocht ik door het bos. Ik zag wel borden met ‘danger’ en ‘mines’, maar nergens dat ik niet door dit bos zou mogen lopen. En ook wikiloc gaf aan dat dit de route was. Na een paar honderd meter kwam ik bij een hek dat echt alles was afgesloten. Ik ben het inmiddels gewend, maar ik mocht weer een omleiding maken om ergens weer op mijn geplande route te komen. En dat is gelukt. Ik mocht direct weer het bos in en ik keek steil omhoog. Nog een keer mijn wikiloc checken, maar die gaf aan dat ik die weg in moest. En toen ook even gekeken of ik inderdaad zo steil naar boven moest. Ook dat was het geval. Over een afstand van bijna 2 kilometer mocht ik 450 meter omhoog. Ik merkte aan mijn benen dat ik dat al een tijdje niet meer had gedaan. Maar ik ben boven gekomen😄. En de uitzichten waanzinnig mooi. Wellicht teveel foto’s., maar ik kon geen keuze maken.
De afdaling was daarentegen een stuk minder steil en ik bleef een beetje ‘op hoogte’ lopen. Maar wederom liep wikiloc spaak. Ik ben maar weer over een hek geklommen en een afdaling ingezet. Ditmaal zag ik wel dat er een eind verderop weer een pad was. Ook daarin ervaring opgebouwd 😄.
En zo kwam ik in een piepklein dorpje Labécède-Lauragais. Heel mooi en authentiek. Ik denk niet dat hier toeristen komen anders dan een verdwaalde wandelaar. Door een hele oude poort en daarachter een kerkje. Even heerlijk gerust en de benen niets laten doen. Daarna weer langs wat watervalletjes over een heel smal pad naar beneden. Heel mooi.
Vóór het plaatsje Issel kwam ik twee Franse leeftijdsgenoten tegen die één klein wandelingetje maakten. Sterker nog: ze wachtten me op voor een praatje. Met mijn beste Frans duidelijk gemaakt hoe ik was gelopen. En dat vonden ze zeer ‘courageus’. Ze vertelden dat er een veel gemakkelijker weg was. Dat zal zo zijn, maar achteraf heb ik natuurlijk een geweldige weg gehad. Ik zou nog wel een dorpje tegen komen, zeiden ze, maar een café zeker niet.
Daar had ik me al op ingesteld. Ik mocht weer een heuvel op naar boven en het bordje ‘Issel’ zag ik ineens (op grote afstand) de besneeuwde bergen van de Pyreneeën. Ik vond dat echt een heel bijzonder moment. Zo indrukwekkend en zo’n enorm punt in mijn hele tocht dat ik uiteraard meteen een pauze heb ingelast om dit moment echt te ervaren. Klinkt misschien wat overdreven, maar zo voelde het. Ook een goed moment om mijn ‘lunch’ te nuttigen.
Vervolgens de weg naar mij eindbestemming en steeds met de besneeuwde toppen op de achtergrond. Het was ook mooi om Castelnaudary ‘beneden’ te zien liggen met de bergen daarachter. Dat loopt ontzettend makkelijk. Voordeel ook dat ik moest afdalen.
Castelnaudary is een heel leuk stadje, en nog veel levendiger dan Revel. Mijn appartement had ik zo gevonden en na het gebruikelijke ritueel het stadje verkend. Pas toen snapte ik waarom dit stadje zo levendig is. Het ligt aan het Canal du Midi.
Het kanaal is tussen 1667 en 1680 aangelegd en is zo’n 250 kilometer lang. En door vele sluizen wordt de heuvelrug bij de languedoc overwonnen. Knap staaltje uit die tijd. Nu staat dit kanaal op de UNESCO Werelderfgoedlijst.
Langs het kanaal allemaal aanlegsteigers en er is zelfs een meertje voor een deel van het centrum. Heel leuk.
Morgen loop ik de hele route langs dit kanaal met al zijn sluizen, maar nu alvast wat sfeer geproefd. En omdat ook het weer prima is, is het heel leuk om hier te zijn. Nog even wat ronddwalen door het stadje, wat gegeten en nu in mijn appartement dit verhaal van de dag.
Het is bijzonder dat mijn verwachtingspatroon van de dag volledig anders is dan de werkelijkheid. Des te meer heb ik van de dag genoten. Voor de helderheid: andersom heb ik ook al ervaren.
Vandaag 26 kilometer gelopen. Gevoegd bij het totaal tot vandaag, heb ik er nu 1765,7 kilometer opzitten.
Verhaal van Menno Streefland
Op internet vonden we de website van Menno Streefland, een succesvolle ondernemer die rugbeschermers maakt voor wintersporters. Dit is hij gaan ontwikkelen nadat hij zelf een ski ongeval had gekregen en daarbij een incomplete dwarslaesie opliep. Hij adviseert alle wintersporters om een rugbeschermer te dragen omdat het een heleboel leed kan voorkomen. Als hij die zelf gedragen had was de schade minder geweest. Hij hoopt dat het dragen van een rugbeschermer net zo gewoon wordt als het dragen van een helm. Van ieder exemplaar dat hij verkoopt gaat er 15 euro naar de Wings for life. Zodat er nog meer onderzoek gedaan kan worden naar ruggenmergletsels.
Dit is een mooi verhaal van iemand die van een ongelukkige situatie een kracht maakt.
Meer informatie over hem vind je op: https://spines.nl/pages/verhaal
