Ik kon vanmorgen enigszins rustig aan doen, omdat de etappe van deze dag zo’n 16 kilometer is. Dus uitgebreid ontbeten op een terras onder het genot van heerlijke koffie. En dan op weg zo rond kwart over negen. Het weer was prima: half bewolkt en een prima temperatuur om te lopen.
De etappe gaat langs het Canal du Midi. Dit kanaal is 250 kilometer lang en telt maar liefst 63 sluizen. Die ga ik zeker niet allemaal zien, maar een stuk of vier heb ik gezien en het is ook leuk om boten te zien die de sluis ingaan en dan, afhankelijk of ze stroomopwaarts of -afwaarts gaan, omhoog of omlaag worden gebracht.
Het is een toeristisch gebied met een behoorlijk aantal boten (meestal huurboten) en het fiets/voetpad ernaast wordt veel gebruikt. Veel fietsers gezien, maar ook wandelaars en hardlopers. Ik had wel even een flashback toen ik samen met Mart langs het Canal de haute Seine liepen richting Troyes. Dat was 28 kilometer heel saai rechtdoor lopen. Dat was hier niet het geval. Regelmatig een boot die langs kwam en ook wel regelmatig een bocht in het kanaal. Dus je keek nooit kilometers vooruit. Daarbij was ook de omgeving zeer afwisselend, maar vlak. Na gisteren vond ik dat ook niet erg.
In de middag was regen voorspeld en onbewust probeer je dan toch vóór de regen over te zijn. Dat is echt nergens voor nodig, want mijn regenkleding heb ik zo aan en doet het uitstekend. Ik verbaasde mezelf dat ik daar toch een beetje op liep. Nu zou ik het ook wel moeten halen, want volgens mij eigen berekening (die ik standaard elke dag gebruik) zou ik op tijd over zijn.
Een kort intermezzo:
Mijn berekening is heel gemakkelijk. Voor de hele route ga ik uit van 4 kilometer per uur. Voor vandaag is dat 16/4 = 4 uur. Maar ik loop gemiddeld tussen de 5 en 5,5 kilometer per uur. Maar dat is exclusief de pauzes. Doe je die bij de tijd dan klopt het redelijk de 4 km per uur.
Ik heb wat pauzes genomen en wat langer blijven kijken naar de boten in de sluis. Ik wil niet geregeerd worden door het weer😄, bedacht ik me. Daarbij; ik loop eigenlijk voortdurend in prachtig weer en dan heb ik geen last van deze rare gedachte om voor de regen binnen te zijn.
Dat heb ik dan ook losgelaten. En dat is maar goed ook, want om op mijn eindbestemming vandaag te komen, dacht ook wikiloc: ik hoop dat er bruggetjes zijn over de vele kanaaltjes bij Laugarais (waar ik verblijf) en als dat niet zo is, vraag maar aan mensen die je tegenkomt.
Dus met nog maar drie kilometer te gaan, vroeg ik aan een wandelaarster hoe ik bij Port Laugarais kon komen. Ze wees me een weg door een park en dan moet ik over een bruggetje, dan iets weer de andere kant op naar nog een bruggetje en dan een paar keer links en dan weer rechts en dan had je nog twee bruggetjes. Ik geloof niet dat ik het goed verwoord hebt, maar gelukkig kwam ik twee stellen tegen die me een volslagen andere weg op stuurden. Ze moesten zelf ook heel goed nadenken. Hun advies heb ik gevolgd tot ze me na een paar honderd meter weer inhaalden om te vertellen dat het toch anders moet. Klinkt heel veel gedoe, maar ik zag er de lol wel van in.
Het is wel mooi om te ervaren hoe je gedwongen wordt om met een onverwachte situatie om te gaan. Deze situatie is natuurlijk peanuts vergeleken bij de verandering die mensen meemaken die van het ene op het andere moment worden geconfronteerd met en dwarslaesie. Een vriend van Raymond heeft dat gisteren ook heel mooi verwoord op de site dwarsdooronsleven.nl. De onzekerheid, hoe moet het verder en hoe vind ik weer een richting in mijn leven. Dat is echt iets anders dan zo’n klein dingetje als ik nu heb beschreven over mijn weg vandaag. En het mooie is dat die weg gevonden wordt. Dat geldt voor Raymond en Carla, voor Ellen en Jan Willem, voor Peter en Irma en voor alle anderen die dit overkomt. Wat zou het mooi zijn als er door onderzoek mogelijkheden komen om ook om te moeten gaan met positieve mogelijkheden die kunnen ontstaan voor mensen met een dwarslaesie. Wings for Life is daarbij heel belangrijk. Zij ondersteunen projecten die onderzoeken hoe verlichting kan worden gegeven voor mensen met een dwarslaesie. Het motiveert me eens te meer om juist mede daarvoor mijn tocht te maken en te voltooien (ik ben er echt nog niet hoor).
Ik ben bij mijn bestemming vandaag gekomen en het is grappig dat je de eindbestemming aan de overkant van het water ziet, maar het nog twee bruggetjes kost en 2 kilometer om er te komen. Het duurde in ieder geval lang genoeg zodat de verwachte regen ook feitelijk naar beneden kwam toen ik nog zo’n 900 meter van het eindpunt was verwijderd. Weer zo’n flashback moment toen ik samen met Gerard 300 meter voor het eindpunt een gigantische waterpartij over ons kregen. Dat laatste was nu niet het geval, maar het regende hard genoeg om de regenkleding en rugzakhoes te gebruiken.
Om 13.30 uur was ik over. En ik had me voorgenomen voor de rest van de dag vooral met de beentjes hoog. Nog even geluncht in het restaurant (dat ligt erg mooi). Het is hier echt een aanlegplaats voor boten én het ligt bij een afslag van de A61 de autoroute de deux mers.
Daarna niets gedaan en heerlijk uitrusten. Word me door het thuisfront aangeraden😄. Wel nog bezig geweest met de route na Gerona. Leuk ontspannende bezigheid. En af en toe met de ogen dicht 😄.
Nu nog aan de tafel in het restaurant om te eten en dan vroeg naar bed.
Vandaag 17,1 kilometer gelopen en gevoegd bij het totaal tot en met gisteren staat de teller nu op 1782,8 kilometer.
Mediteren
Mijn leven is vooral zittend en liggend en daarbij heb ik een hoofd vol plannen en ideeën. Gaat niet echt lekker samen en zorgt regelmatig voor frustratie. De stress die dit oplevert en ook die van ons drukke leven in de huidige maatschappij maakt dat de zenuwpijn toeneemt.
Deskundigen adviseren om te gaan mediteren. Daarom maar eens begonnen met een app op mijn telefoon. En al na een paar weken merkte ik resultaat. Ik was rustiger en de zenuwpijn nam af.
Nu vind ik het fijn om me een paar keer per dag even terug te trekken en even in te checken bij mezelf.
Ellen, incomplete dwarslaesie C6
