Ondanks dat ik eigenlijk wel wat langer in bed had mogen liggen, ben ik toch om 7 uur opgestaan. De rugzak inpakken (is een routineklus geworden) en daarna uitgebreid ontbeten, en ik moet zeggen: dit was een van de beste ontbijten in de afgelopen periode. Rond 9.15 uur vertrokken weer in westelijke richting langs het Canal du Midi.
Ik heb al reacties ontvangen dat ik gisteren in westelijke richting liep en niet in zuidelijke richting. Dat klopt ook, want ik moet een kleine bocht maken om op 9 juni in Lavenalet aan te komen. Dat had ook via een zuidelijker weg gekund, maar ik heb geen tent bij me, en dat zou ik ook niet hebben gewild.
Dus mocht ik vanmorgen nog zo’n 10 kilometer langs het canal lopen. En dat was toch wel bijzonder. Na een paar kilometer was de eerste sluis er. Heel grappig, want het verval in het kanaal was zo groot dat een boot van de ene sluis in de volgende komt. Ik heb het geprobeerd op een foto vast te leggen, maar je moet wel heel goed kijken om het te zien. Ik denk dat er wel een verval in zit van tenminste 10 meter. Een paar kilometer verder een andere bijzonderheid, namelijk een kruispunt van het kanaal met een klein riviertje, waarbij het kanaal over het riviertje gaat. Ook hier biedt de foto niet voldoende duidelijkheid.
Ook Wim van Laar (TwenteFM) belde voor een update. Die updates zijn te luisteren op dwarsdooronsleven.nl.
De wandeling ging zeer voortvarend, en waar ik de afslag moest nemen richting het zuiden en het pad van het Canal du Midi ging verlaten was een café met een prachtig terras. Daar heb ik een tijd gezeten en een plaatselijke lekkernij (zeg maar gewoon een soort gebakje) tot mij genomen (= opeten😄).
In het stadje Gardouch begon een behoorlijke klim en eenmaal boven liep ik langs akkervelden waar het graan echt al hoog staat. Mooi om te zien. En omdat de zon zich zo ongeveer de helft van de tijd liet zien, had je hele mooie kleurschakeringen over het glooiende gebied.
En dan komt er een pad waar ik mijn twijfels over had, maar wikiloc niet. Tegen beter weten in toch ingegaan. Nu was het maar ca. een kilometer, maar als alle sporen van een pad zijn verdwenen, wordt het een speurtocht. Ik zag de weg waar ik heen moest. Dus daar geen probleem. De moeilijkheid zat hem in het pad dat ik een paar meter hoger dacht te ontdekken. Dus een soort zanderige klim naar boven en dat bleek een goede keuze te zijn, want het was een oprit van een huis. Die kwam uit op een wat drukkere weg die ik toch ook een kilometer moest volgen (ik houd me toch vast aan wikiloc). En aan beide zijden van de straat vangrails. Maar daar achter lopen was onmogelijk. Dus bij elke tegemoetkomende auto tegen de vangrails gaan staan. Gelukkig was het niet zo heel druk.
Waar ik van de weg af moest. Ging het ook direct behoorlijk steil naar beneden waar ik bij het Lac de la Thesauque uitkwam. Daar mocht ik een eindje langs lopen. Het is ook een recreatief meer, waar nu, met uitzondering van een klas kinderen, niets te doen was. Wel waren ze bezig met het opbouwen van een parkoers. Gelet op banners die ze aan het uitladen waren, blijkt dat er hier dit weekend een triatlon wordt gehouden.
Het plaatsje Nailloux waar ik moet zijn, ligt op een heuvel. Vanuit de oever van het meer tot het stadje was wel een klimmetje van bijna 200 meter. Het is geen bijzonder stadje en mijn auberge ligt aan de rand van het stadje. Omdat er niet een echt centre ville is, heb ik ook niet de moeite genomen om Nailloux in te lopen.
Ik heb de totale planning eens doorgenomen. Gevoegd bij de stand van de kilometers tot en met gisteren komen er vandaag 23,1 kilometer bij. In totaal heb ik nu 1805,9 kilometer gelopen vanaf Oldenzaal. Met de kilometers die ik volgens de nieuwe planning heb, dan komen er nog 914 kilometer bij vanaf morgen. Gemakkelijk rekensommetje zegt dan dat ik 2/3 van de afstand heb gedaan. En ik heb er nu 76 dagen opzitten en daar komen er nog ongeveer 40 bij (incl rustdagen). Dus ook dat ligt op 2/3.
Daarover nadenkend ; in etappe 32 (Vezelay) ben ik over de 900 kilometer gegaan. Ik heb nu etappe 65. Dus het gaat eigenlijk wel heel regelmatig
Tijdens mijn wandeling vandaag heb ik de afgelopen 75 dagen door mijn hoofd laten gaan. Eigenlijk gaat het supersnel, maar als ik kijk wat ik nog voor de boeg heb, lijkt het nog heel lang te duren. Ik zit in een soort routine van de dag. En elke dag is toch anders. Wat me iets tegenvalt, is wel dat ik regelmatig het idee heb, dat ik de enige wandelaar ben. Dan zie ik wel voetstappen in het zand, maar daar blijft het bij. Des te leuker dat ik ook meelopers heb gehad.
‘Je komt jezelf wel tegen’ is me door meerderen gezegd. En dat ervaar ik ook. Maar de momenten dat ik ongelofelijk geniet van waar ik ben, van wat ik meemaak of wat me overkomt, is vele malen groter. En dat zijn ook de momenten dat het tijdens een wandeling tegenzit. Klinkt misschien gek, maar ik vind het toch leuk om er dan mee om te gaan. Die blijven bij me. En ook alle reacties die ik krijg op Polarsteps geven een extra boost aan mijn tocht.
Energievol ga ik dan ook door. Dat is ook door Ellen en Raymond die op de achtergrond juist vorm geven aan de website en het doel waar ik mede voor loop.
Het aangepaste Pieterpad
De meesten van ons kennen het Pieterpad wel: een mooie wandelroute van ruim 500 km van Pieterburen tot de sint Pietersberg.
Een prachtig wandelpad dwars door de natuur.
Tot voor kort alleen mogelijk voor mensen die goed ter been zijn en goed getraind.
Sinds kort heeft de stichting Moving Beyond Limits 82 kilometer slecht begaanbare delen van de route aangepast, zodat ( goed getrainde) rolstoelers nu ook gebruik van kunnen maken.
Dat moet wel met speciale rolstoelen, die geschikt zijn voor off-road gebruik.
Eén voorbeeld hiervan is de MountainTrike, een lage rolstoel met mountainbike banden die wordt bewogen door 2 lange hefbomen voor-achterwaarts te bewegen waardoor vanaf iedere hefboom een ketting een wiel aandrijft.
De handvatten kunnen, door ze zijwaarts te knikken, een kabel bewegen waardoor je met één hendel kunt sturen en met de andere hendel de schijfremmen kunt gebruiken.
Er is ook een E-Trike uitvoering waarmee je met een soort gashendel kunt rijden.
Het is heel mooi dat er steeds meer voorzieningen komen voor mensen met een beperking en meer over allerlei obstakels wordt nagedacht.
Ik heb vorig jaar ook zelf zo’n Mountaintrike aangeschaft, maar vanwege mijn slechte handfunctie is het een enorme work-out om bij mij in de buurt een rondje stadspark te doen!
Maar ik blijf oefenen, ondanks de spierpijn later.
Raymond 69. Incomplete dwarslaesie C4-C5
