Ik had om 8 uur vanmorgen afgesproken met iemand van de camping voor de controle van het huisje waar ik sliep. Grappig: ze telde de hele inventaris en controleerde hoe ik het huisje heb achtergelaten. Ik kreeg de complimenten. Het zag er allemaal geweldig uit. Zou ook gek zijn als het anders was, want ik heb alleen een glas en twee lepeltjes gebruikt.
Ik kon dan ook exact om 8 uur vertrekken richting Pamiers. Mijn horloge weigerde weer eens de route te laden, dus dan maar alleen op mijn mobiel. Nu is de route vandaag ook erg simpel. Een keertje links af, rechts af en dan 18 kilometer rechtdoor, of in ieder geval op hetzelfde landweggetje blijven.
Laten we zeggen dat het vandaag vooral kilometers maken is richting het zuiden. De route is vlak, het graan komt al behoorlijk op, af en toe een boerderij, een platanenrij, klein bosje en een kerktoren in de verte. En allemaal op asfalt. Dat vindt mijn linkervoet toch niet zo fijn. Want na zo’n 5 a 6 kilometer voel ik het onder mijn voorvoet behoorlijk. Het ontlast wat als ik in de berm loop, maar dat is niet altijd even makkelijk om te lopen. Mijn zwager adviseerde een soort massage-bal, maar bij de pharmacia’s waar ik geweest ben, nog geen bal gevonden.
Af en toe even de voet ontlasten door stil te staan (bij ontbreken bankje) en dan gaat het wel weer. Het kerkje dat ik van verre zag, heb ik ook van dichtbij gezien. Goed moment om in dat dorpje wel een tijd op een bankje te gaan zitten. Ik kwam aan net voordat de mis zou beginnen, want er kwamen toch nog redelijk wat (oudere) mensen de kerk binnen. Aan de andere kant van het pleintje is een dansstudio, waar voornamelijk jongere mensen naar boven gingen. Op een soort groot balkon werd enorm gedanst. Wat leuk om dit naast elkaar te zien.
Naar Pamiers was toen nog 6 kilometer. Het plaatsje was veel dichterbij, maar het heeft een enorm grote buitenwijk met allemaal vrijstaande woningen. Niet echt enerverend om langs te lopen, maar uiteindelijk ben je vlakbij het centrum. Dat was wel even een ‘wauw’-moment. Op afstand ziet het er leuk uit. Maar eerst naar mijn accommodatie. Ik was zo op tijd, dat ik eerst toch even een koffie heb gedronken plus een broodje bij een boulangerie op nog geen 200 meter afstand van mijn locatie. En morgenvroeg is die om 7 uur open. Dus mijn ontbijt is geregeld😄.
Het appartement is prima. En na het douchen het centrum van Pamiers gezocht. Dat ziet er heel leuk uit. En vandaag is er een braderie, want de kraampjes staan op straat en af en toe een muziekgroep die voorbij komt.
Na weer een wandeling waar ik niemand heb gezien (behalve wat wielrenners), is het wel leuk die reuring in het centrum.
En zo kan ik er weer een etappe bijschrijven op de lijst. Nummer 67 alweer. En het zijn allemaal wandelingen van A naar B. Elke dag opnieuw. Los nog van de heel verschillende etappes die ik heb gedaan, heb ik steeds mijn wikiloc gevolgd. Dat lijkt ook heel logisch, maar dat is het niet altijd. Natuurlijk heb ik wel eens een afkorting genomen, maar dat was puur vanwege de lengte van de etappe.
Maar nooit omdat ik opzag tegen een bepaalde passage. Die passages heb ik wel beschreven. De lastigste passages vind ik niet heel steil omhoog of omlaag, of ‘is dit een pad’, of het loopt hier vast.
Lastig vind ik wanneer ik over een boerenerf moet lopen of een pad eindigt bij een boerderij. Dan moet ik iets overwinnen bij mezelf, namelijk dat ik sommige honden niet prettig vind om tegen te komen. Mijn ervaring totnogtoe is dat die honden (met name herdershonden) toch op de een of andere manier vastzitten. Slechts een paar keer was dat niet het geval, maar toen waren het geen herdershonden.
Ik weet niet of dat iets is van mezelf, maar ik blijf me aan de route houden. Vandaag moest ik een paar keer langs een boerderij waar je de honden al op afstand hoort blaffen. Niet één keer zijn ze de straat op geweest.
Ik moest dat ook overwinnen toen ik mijn ambtenarenschap in 1998 aan de wilgen heb gehangen. Mijn zekerheden weg, mijn pensioen weg. En dat was ook wat ik wilde. Ik wil verantwoordelijk zijn voor mijn eigen leven. Dat betekent ook dat je een onzekere tijd ingaat, en dat is soms eng, maar het is vooral zo dat je zelf verantwoordelijk bent voor alles wat je doet. Zonder Bertie was dat zeker niet gelukt. 100% steun, accepteren dat het tijd kost, en altijd relativeren heeft mij enorm geholpen.
Dat betekent ook dat je dingen doet waar je in gelooft, en waarin je het volste vertrouwen hebt, maar het resultaat weet je niet. Een beetje “ik loop over een boerenerf en ga ervanuit dat ik geen last heb van honden”.
Maar het leert je zoveel. Daar heb ik heel veel baat bij gehad. Je leert het meest van de momenten waar je zelf niet senang bent. Tenminste dat is mijn ervaring.
Het is trouwens niet de reden dat ik op mijn 68e een wandeltocht maak van Oldenzaal naar Orba. Dat heb ik al eerder verwoord, maar die leermomenten komen tijdens de wandeling af en toe op in mijn gedachten.
En als ik dan een relatie leg met het doel waar ik mede voor loop (WingsforLife), dan komt daar nog een dimensie bij. En dan houd ik het bij Ellen, Raymond, Ute en Peter die ik persoonlijk ken. Zij hebben zoveel moeten overwinnen. Het ruggenmergletsel was geen keuze; dat is hen overkomen. Maar ik ken hen allemaal als positief ingestelde mensen. Zij hebben hun beperking een plaats moeten geven en daarmee omgaan. Over prestaties gesproken.!!! Ik heb ongelofelijk veel respect op de wijze waarop zij, ieder op hun eigen manier, dat hebben gedaan. En dat motiveert.
Vandaag dus wederom een wat kortere etappe, nu van 19,5 kilometer. Gevoegd bij het totaal tot en met gisteren heb ik in totaal 1844,0 kilometer afgelegd. Ik had vermeld dat 2/3 van de tocht er nu ongeveer op zit. Als ik naar de stand van de donaties kijk, staat de teller op ongeveer € 6500,00. Echt een heel mooi bedrag. Stel dat dat ik dat bedrag ook stel op 2/3 van het eindbedrag, dan is het eindbedrag te zetten op een bedrag van € 10.000,00 ten behoeve van onderzoek naar oplossingen/verlichtingen voor mensen met een dwarslaesie. Een verzoek van mij; deel dit in je netwerk. Hopelijk helpt het om mijn doel te halen. 😄
De quote “Life isn’t about waiting for the storm to pass. It’s about learning how to dance in the rain.” van Vivian Greene is het eerst dat in mij opkwam toen ik werd gevraagd een verhaal te schrijven. Deze quote is dan wel geschreven door Vivian Greene, maar zou net zo goed door mijn moeder geschreven kunnen zijn.
Toen ze 12 jaar geleden uit het niets een incomplete dwarslaesie kreeg stond als gezin onze wereld op de kop. Ineens is alles anders en zit je met zoveel vragen. Omdat er in het begin nog weinig bekend was over de situatie en de gevolgen was ik heel bang om mama te verliezen. Hoe gek het ook klinkt, heb ik het nooit als vervelend ervaren dat ze met een rolstoel verder moest. Ze is nog steeds dezelfde vrouw, maar dan met “nieuwe” benen.
Waar ze in het Roessingh veel opnieuw heeft moeten leren zoals lopen, traplopen, hebben we thuis samen vele andere overwinningen gehad. We gingen voor haar ongeluk graag dagjes winkelen in een grote stad. Dit hebben we samen weer opgepakt. Door samen weg te gaan merk je hoe vriendelijk en behulpzaam andere mensen zijn. In de loop van de jaren zijn er teveel overwinningen geweest om hier op te schrijven.
Terugkomend op de quote van hierboven is het mooi om te zien dat mama de grote storm genaamd een dwarslaesie met zoveel kracht en positiviteit aangaat. Ze is de hele dag druk met van alles. Ze komt elke woensdag bij ons thuis voor een oma dagje met onze dochter. Waar ze vooraf dacht dat het haar niet zou lukken om op een baby te passen, laat ze door creatief om te gaan met situaties zien dat dit heel goed mogelijk is.
Al meerdere jaren zet ze zich actief in voor de Wings for Life run. Een uniek, wereldwijd hardloopevenement waarbij iedereen – van beginner tot prof en rolstoeler – tegelijkertijd start. Het bijzondere is dat er geen vaste finishlijn is, maar een rijdende finish: de ‘Catcher Car’. Het inschrijfgeld gaat naar onderzoek voor ruggenmergletsel. Dit jaar is er nog een goed doel. Ben Keizers loopt namelijk van Oldenzaal naar Orba. Het geld dat hij hiermee ophaalt gaat naar de Wings for Life Foundation.
Lieve mama, ik houd van je en ik ben heel erg trots op wie je bent.
Stephanie, dochter
