Vanmorgen om zeven uur opgestaan. De boel inpakken en bepakt en bezakt vertrokken. Eerst nog in een café een petit dejeuner nemen en rond kwart voor negen vertrokken richting Lavelanet voor een tocht van ca. 27 kilometer. De weersomstandigheden waren prima: bewolkt, een windje in de rug en een lekkere temperatuur (16 graden) om te lopen.
Vandaag zou het weer wat meer berg op en berg af gaan. En daar had ik ook wel zin in na de wat vlakkere etappes de afgelopen dagen. Het begon wel ‘vlak’ langs de snel stromende rivier de Ariege, maar eenmaal het bruggetje over veranderde dat snel.
Gelukkig hoefde ik niet langs een drukke weg. Want het is opvallend hoe druk het in de ochtend is in Foix. Gewoon file-rijden. Ik kwam op een heel rustig landweggetje. Links en rechts van mij werden de heuvels hoger en voor mij zag ik echt hogere rotspunten. Dit is echt wel de Pyreneeën. Zeker niet het hoogste deel, maar wel heel mooi.
Ter informatie; op 5 juli eindigt een etappe van de Tour de France in Foix. (Gisteren deze informatie van Vincent Peters gekregen). Ik weet natuurlijk niet het exacte route schema, maar ze komen dan van uit de richting Lavelanet (mijn eindbestemming vandaag). Misschien leuk om de finish dan op televisie te zien.
Op de dinsdag belt Wim van Laar mij over de voortgang van de route (TwenteFM). Dus ook vandaag. Altijd een leuk gesprek.
Maar goed, ik mocht beginnen met een stijging van zo’n 400 meter. Daar had ik 12 kilometer de tijd voor, zij het dat ik ook nog een stuk naar beneden moest. Maar het was eigenlijk wel een easy-going pad. Nou ja: je gaat wel behoorlijk omhoog, maar het weggetje dat ook nog langs een viertal kleine gehuchten ging was prima.
Mijn ‘voet-probleem’ heb ik op dit moment aardig onder controle. Ik heb gisterenavond nog met mijn zwager Jos (fysiotherapeut waar ik veel vertrouwen in heb) gebeld over mijn voet. Dat stemde mij wel gerust. Zijn advies om de voet rust te geven wanneer die gevoelig wordt. En het helpt echt. Dat is na zo’n 8 a 9 kilometer.
Een van die gehuchten is Roquefixade. Boven het dorp is een chateau (zeg maar ruïne) met een geweldige ligging. Daar heb ik gerust en mijn broodje gegeten. Het was meteen ook een plek waar ik me heel erg veilig zou moeten voelen. Er was een peloton van het leger die gelijktijdig met mij lunchte. Op de foto zie je een goed uitgerust (2 betekenissen) peloton.
Daarna een lange afdaling en veelal door een bos. Dus de weidse uitzichten was ik kwijt. Ik zag wel dat het steeds zwaarder bewolkt werd. En uiteindelijk gewoon weer regen. Wel mooi dat het op het mooiste deel van de route prima droog weer was. ‘Weer’ regen is niet helemaal op zijn plaats. Totnogtoe valt de regen die ik heb gehad enorm mee.
De laatste kilometers naar mijn eindbestemming waren niet leuk. Ik moest langs een grote weg, weliswaar met fietspad op de weg zelf, maar het is toch niet prettig lopen. En dan de aankomst in Lavelanet. Met regen is het niet mooi, maar ook als de zon geschenen zou hebben, zou ik niet enthousiast zijn geworden. Het is eigenlijk een hele lange straat met een rotonde. Wat daar op uitkomt noemen ze centre ville. Mijn overnachting was echter nog zo’n 2 kilometer verder (nog steeds in Lavelanet).
De plek is prima. Gewoon een kamer in een huis in een buitenwijk. Dus na de gebruikelijke handelingen weer naar de rotonde gelopen in de hoop iets te zien van een café. Nou, die is er. Beetje kantine achtige ruimte. Twee man op een barkruk en ik aan een formica tafeltje. De barvrouw gaat regelmatig naar buiten om een sigaretje te roken en ondanks dat het behoorlijk fris is, blijft de buitendeur open. Oftewel een heel gezellig café.
Ook heb ik nog een restaurant gevonden bij de rotonde. En daar heb ik net het eten op. Maar ik moet zeggen; verbazingwekkend lekker.
Morgen dan mijn enige verplaatsing zonder dat ik loop. Om 11 uur komt een Uber mij halen en brengen naar Perpignan. De reden had ik al verteld. In kilometers maakt het niet uit ( ik denk zelfs iets meer kilometers), maar nu zit er toch een hick-up in mijn wandeltocht. Maar die heb ik geaccepteerd voor mezelf.
En morgenavond komt Jan Willem mij vergezellen voor een week. We hopen op 16 juni in de avond aan te komen in Gerona. Ik heb er veel zin in. Dus voor mij nog twee etappes in Frankrijk. En dan Spanje. Dan lijkt het al dichtbij, maar dat is het niet😄.
In dat verband moet ik denken aan de tijd dat onze kinderen nog heel jong waren en wij met de caravan naar Zuid Frankrijk gingen. Dat was voor hen een hele lange reis. En om het dragelijker te maken, vertelde ik ze dat we eerst naar Duitsland gingen, dan naar Luxemburg en dan naar Frankrijk. Dus zodra we de grens over waren in noord Frankrijk direct de vraag; zijn we er nu? En ga dan maar zeggen dat het grootste deel van de reis nog moet komen.
Vandaag 27,3 kilometer gelopen. Gevoegd bij het totaal tot en met gisteren heb ik nu 1891,9 kilometer gelopen. Morgen een verplaatsing en verder rusten.
Spasmes
Vaak hebben mensen met een dwarslaesie last van spasmes.
Wat zijn dat eigenlijk?
Een spasme is een plotselinge, samentrekking van één of meerdere spieren zonder dat je dat zelf wilt en waar je geen controle over hebt.. Dit zorgt voor een spontane beweging of verstijving van bijvoorbeeld een hand, arm of een been.
Oorzaken:
Spasmen worden meestal veroorzaakt door een beschadiging in het centrale zenuwstelsel (de hersenen of het ruggenmerg).
Zelfs bij een volledige dwarslaesie, waarbij de verbinding met de hersenen helemaal onderbroken is kunnen vanuit het ruggenmerg zenuwprikkels spiersamentrekkingen veroorzaken
- Aandoeningen: bij een dwarslaesie, bij neurologische aandoeningen zoals MS (Multiple Sclerose), hersenletsel, of een beroerte.
Wat kun je eraan doen?
- Fysiotherapie: Gericht op het oprekken van spieren, het verbeteren van de mobiliteit en het voorkomen van verkrampingen.
- Behandelingen op maat: Soms worden er injecties (zoals botox) gebruikt om de spieractiviteit lokaal tijdelijk te verminderen.
- Medicatie: Er zijn verschillende medicijnen, zoals spierverslappers, die de overmatige spierspanning kunnen verminderen. Een bekend medicijn is Baclofen. Vaak is dagelijks een hoge onderhoudsdosis nodig, met sufheid als voornaamste bijwerking. In mijn geval is gekozen voor een interne
- Baclofenpomp: een door de neurochirurg onderhuids geplaatste pomp, ter grootte van een dikke deksel van een pindakaas. Hier kan 20 cc vloeibare Baclofen in (een half borrelglaasje). pot. Deze pomp loopt 24 uur per dag op een ingebouwde batterij.
Een heel dun slangetje, dat onderhuids naar de onderkant van mijn wervelkolom loopt, vervolgens tussen de wervels door is geschoven tot in de holte met ruggenmerg vloeistof ( de liquor) zorgt dat de Baclofen direct bij de beschadigde zenuwen komt.
Dat siliconen slangetje heeft ongeveer de dikte van een vermicelli sliertje en is bij mij 1,40 meter lang!
De hoeveelheid medicatie is daardoor bijna 1000x lager dan bij het slikken van tabletten die via de maag door het hele lichaam verspreid worden.
Geen milligrammen maar microgrammen!
De pompsnelheid wordt met een laptop softwarematig ingesteld.
De pomp wordt gemiddeld één keer per 3 maanden gevuld via een injectienaald die door de huid in een kleine membraan opening gespoten wordt.
Raymond 69 jr incomplete dwarslaesie C4-C5
