Om 7.30 uur vanmorgen hebben we aan de boulevard in Banyuls ontbeten. Toch hartstikke leuk om een ontbijt te hebben terwijl je tussen twee heuvels door over het strand naar de middellandse zee kijkt. Voor ons zagen we twee mannen in sportkleren lopen die met een toe aan elkaar waren verbonden die (wat we dachten) heen en weer aan het lopen waren langs de boulevard. Onze gedachte was dat de achterste hardloper blind was en de eerste hem mee nam.
Ik dacht meteen: wat een leuke gedachte om op die manier een verbinding te zoeken waarbij iemand met een beperking door iemand zonder beperking samen sporten en zo toch iemand met een beperking kan laten meedoen aan een sport.
Maar we kregen wel in de gaten dat hier een wedstrijd aan de gang was. In koppels van twee moesten ze een traject afleggen (hardlopend, en ook zwemmend). Hoe langer we zaten, hoe meer we er zagen. Dus de eerste twee die we zagen, liepen niet heen en weer; het waren steeds anderen😄. Grappig dat we dat eerst niet in de gaten hadden.
Respect is het enige woord dat we konden vinden. Deelnemers moesten een heel eind zwemmen en dan hardlopen (verschillende afstanden tot 50 kilometer).
Maar we hebben natuurlijk ook zelf ons doel vandaag. We hoeven maar ca. 25 kilometer naar Llanca. En dat langs het strand. Dus we waren voorbereid op een min of meer easy way
Niets is minder waar; ongelofelijk wat een parkoers. De eerste kilometers kwamen we de lopers tegen die mee deden aan deze run. Uiteraard wensten we ze veel succes en respect waar ze mee bezig waren. Maar met onze rugzakken mochten wij ook flink aan de bak. Hele steile afdalingen naar de zee en dito omhoog. De snelheid daalde naar zo’n 2 kilometer per uur. En met de zon erbij was het af en toe geen pretje. Maar de uitzichten; spectaculair mooi.
Toen we na een aantal downs en ups weer boven waren, hadden we allebei wel het idee om een tijdje de geasfalteerde weg te volgen. Maar ook daar bleven de uitzichten prachtig. Boven op een Col hadden we een prachtig uitzicht. Net op dat moment ging er een verkooppunt open. Het bleek alleen wijn. Maar we mochten gratis de wijn proeven. Heel leuk, we kregen beide een desert wijn.
Na het plaatsje Cerbere mochten we weer omhoog. En boven was dan voor mij de volgende mijlpaal: de grens met Spanje. Toch ook wel een moment. Een hele reis achter de rug en dan ben je in het land waar je eindbestemming is. Ik ben zeker nog niet in Orba, maar ik voel wel dat ik iets van een doel heb gehaald. Misschien raar, maar dat voelt wel zo. Mooi dat Jan Willem erbij was. En door….
Op naar het eerste Spaanse plaatsje Portbou. Daar hebben we wat gegeten. …. En natuurlijk de eerste cortado. Fantastisch genieten. Even wennen aan de Spaanse taal, maar het was lekker. Ook de echt Spaanse muziek helpt. En na afloop onze eerste cortado en je kunt door😄.
Na Portbou door naar Colera. Dat was ook weer een klimmetje. En langzamerhand hadden er het wel gehad met al die klimmetjes. Dus via een gewone weg naar Llanca. Ook Llanca ligt mooi. Het is een langgerekt stadje. En voor ons; het hotel ligt aan de andere kant van het plaatsje. Maar gevonden. Een prima hotel.
Vanavond rustig aan. Even op een terras aan zee gezeten en daarna eten in het restaurant van het hotel. Vandaag echt een superdag die goed binnenkomt (fysiek gezien), en voor morgen hebben we de route al iets aangepast zodat niet elke dag zo zwaar wordt als de laatste twee dagen
Vandaag 26,1 kilometer gelopen. Gevoegd bij het totaal tot en met gisteren heb ik er nu 1972,1 kilometer gelopen.
De verbouwing.
Toen Raymond op het Roessingh lag met de duidelijkheid dat het mogelijk was om toch weer thuis te komen moest er wel van alles gebeuren. Gebruik van de slaapkamers en douche op de 1e verdieping was geen optie, dus moesten we verhuizen, of een woonunit plaatsen achter in de tuin of beneden verbouwen resp. uitbouwen. Verhuizen werd door ons direct doorgestreept, daarvoor bevalt onze woning en de locatie te goed.
Samen met mijn zus hebben we een woonunit bekeken, maar na wikken en wegen werd het toch verbouwen.
Gelukkig kende de buurman een aannemer die het karwei samen met onderaannemers wilde oppakken. Maar eerst volgden de gesprekken met de WMO.
Tijdens deze gesprekken had ik veel steun aan onze dochter Anneke, die goed meedacht en veel voorbereidend werk had verricht. Raymond richtte zich voornamelijk op de revalidatie.
Onze WMO-consulent was aan regels gebonden, maar ze dacht wel echt goed mee. Zeg maar gerust: een ambtenaar met het hart op de goede plek. Uiteindelijk pakte de nieuwbouw groter uit, maar dankzij de bank én het beschikbare bedrag van de WMO was het allemaal mogelijk.
Het was een zware tijd.
Ook al krijg je steun van de mensen om je heen, uiteindelijk ben jij toch degene die de knoop moet doorhakken. En dat allemaal in heel korte tijd.
Gelukkig is het allemaal gelukt, zelfs tijdens de stressvolle corona periode. Het eindresultaat mag er zijn: een rolstoeltoegankelijke woning met ruime slaap- en badkamer.
Een mooi gedeelte van de tuin is behouden gebleven om daar ook te genieten en we konden dus blijven in de vertrouwde, eigen omgeving.
Carla, partner C4 C5
