Vandaag een korte etappe naar Bascara. Slechts zo’n 17 kilometer, dus dat ziet er uit als goed te doen. Helaas is het museum van Dali op maandag gesloten (net zoals de meeste musea in Spanje) en zoals al geschreven: we waren gisteren te laat om nog naar het museum te kunnen. Nog even terug naar de foto van Dali op die pilaar die ik gisteren postte. Dat is een spiegel. En die spiegel is gericht op de grond en daar is Dali in een ijzeren plaat neergelegd. Echt bijzonder.
Maar het Casa natal de Salvador Dali was wel open en daarvoor hebben we gisterenavond nog tickets gekocht voor het eerste tijdslot om 10.00 uur. De digitale rondleiding zou ruim een uur duren. En ‘nu we er toch zijn’ , zijn we om 10 uur gegaan. Daarvoor heerlijk ontbeten op een terras in het centrum.
Het was echt een hele leuke digitale rondleiding door het geboortehuis van Dali. Ik ga nu niet de geschiedenis van Dali schrijven, maar al vroeg werd zijn talent ontdekt. Het beeld dat ik kreeg van hem was dat hij een enorme narcist is. Het ging louter om hem en hij gedroeg zich steeds excentrieker. We snappen nu ook dat aan de buitenkant van het museum allemaal betonnen broodjes zijn geplakt (niet de klimwand van JW).
Maar wat een gave heeft Dali. Hoe verzin je zulke kunstwerken die hij heeft gemaakt. We hadden een digitale gids bij ons en liepen door de verschillende kamers. Bij aankomst in de kamer begon het verhaal. We vonden het allebei een prachtige beschouwing van zijn leven en op een hele mooie manier vorm gegeven. Echt een aanrader.
Van de eigenaar van het appartement waar we zaten, mochten we zo lang blijven als we wilden. Superaardig. Dus we konden na het bezoek ons in alle rust voorbereiden op de tocht en iets na twaalven vertrokken we.
Nu had ik tot en met gisteren 1998 kilometer gelopen. We wilden er wel even een momentje van maken als ik de tweeduizendste kilometer zou aantikken. Dat moment hebben we even met video vastgelegd😄. Toch ook bijzonder dat ik alweer zo ver ben gekomen. Heel langzaam daalt dat besef in. En ik moet zeggen dat JW mij daar ook op wijst. Wel mooi dat hij dat doet.
De route ging verder en ongelofelijk eigenlijk, maar het is exact de route van de Camino de Santiago die we hebben gevolgd en ook blijven volgen tot Gerona. Af en toe langs de weg, maar het grootste deel over karrenpaden. Het was een gemakkelijke route met aan het einde even een stijging van zo’n 130 meter (we noemen dat nu al een peuleschilletje). De foto’s laten wel een mooi beeld zien van de paden.
Wat het weer betreft; ook vandaag was het behoorlijk warm. We denken zo rond de 30 graden. Maar het voelde zeker niet als benauwd. En wellicht komt dat ook omdat er een heerlijk windje waaide. En voor de oplettende volger: vandaag is de eerste dag dat ik én in een afgeritste broek liep én met een shirt met korte mouwen. Betekent wel wat meer insmeerwerk. Maar het is mij heel goed bevallen
In het plaatsje Borrassà wilden we lunchen. Het is maandag en dan is echt alles dicht. Gelukkig was er nog een Tabac die ons wat drank verkocht en op een bankje van het Ayuntament (gemeentehuis) hebben we dat rustig genuttigd.
In Bascara aangekomen, moesten we wachten tot iemand kwam om de deur open te doen. Twee dames kwamen vrij vlot en ook hun Spaans was vrij vlot (tenminste wat betreft mijn vermogen om het te begrijpen). Maar we hebben voor elkaar gekregen wat we wilden. Twee kamers in een basic pension.
Omdat we morgen een behoorlijk lange etappe hebben én er weinig plaatsjes zijn waar iets is, hebben we zo goed en kwaad als het kan boodschappen gedaan voor onze fourage. Vroeg vertrekken hebben we al afgesproken.
Er is een simpel restaurantje op in dit dorp. Dus dat valt mee. Zo eten en relatief erg op tijd naar bed.
Morgen is al weer de laatste dag dat JW meeloopt. En dan nog een rustdag in Gerona
Met de kilometers van vandaag (17,0) heb ik nu in totaal 2015,0 kilometer afgelegd.
Ik heb dit schilderij gemaakt vanuit een emotie.
De titel “ Bloed Zweet en Tranen” van André Hazes, riep bij mij direct herinneringen op aan mijn strijd vanaf het moment dat ik een dwarslaesie opliep.
Het bloed was er direct door het ongeval: met het gezicht vol op straat gevallen!
Het was zware periode om vanuit een nieuwe volkomen onbekende situatie, waar ik aanvankelijk geheel verlamd was, toch moed en energie ergens vandaan te halen om te knokken voor herstel.
Terwijl aanvankelijk helemaal niet duidelijk was of wel er sprake zou zijn van enig herstel en wat het uiteindelijke resultaat zou zijn…
Die onzekerheid gaf veel tranen bij mij en mijn vrouw, zoon en dochter.Na bijna 2 maanden lukte het om, met behulp van twee fysio’s, opgehangen in een soort parachutegordel mijn eerste stapjes te zetten. Weer tranen, maar nú van blijdschap!
Het “zweet” is spreekwoordelijk want onder het niveau van mijn laesie ( de nek) kan ik niet meer transpireren.Het voordeel is dat mijn kleding minder snel in de wasmand hoeft en ik flink bespaar op deodorant 😊Het nadeel is dat ik in de zon snel oververhit kan raken 🥵
Uiteindelijk heb ik weer een geringe hand- en armfunctie waardoor ik weer zelfstandig kan eten ( nadat iemand het in hapklare stukjes heeft gesneden)en weer een kop koffie kan pakken en ‘s avonds zelfs van een pilsje kan genieten!
Ook lukt het, met behulp van iemand, een stukje binnenshuis met de rollator te lopen.En natuurlijk: penselen hanteren om mijn nieuwe hobby te kunnen uitvoeren
Raymond incomplete dwarslaesie C4-C5
