De laatste dag dat JW met me meeloopt. Gelet op de ervaring van gisteren (de middagwandeling van Figueres naar Bascara) hadden we gisterenavond besloten om stipt 6 uur in de ochtend weg te lopen. Dat betekende dat we brood en beleg hebben gehaald om vandaag mee te nemen. Eerst lopen tot een uur of negen en dan ontbijten. We hadden zelfs een (koude) cappuccino bij ons.
Om zes uur vertrokken. Ik heb me wezenloos gezocht naar mijn zonnebril, maar niet gevonden. Toen we een paar honderd meter onderweg waren, dacht ik ineens dat die wel op een muurtje kon liggen toen we bij aankomst even moesten wachten. Ik ben helaas tevergeefs teruggelopen. Na het verlies van mijn pet op een van de eerste dagen van mijn tocht, is dit nu het tweede verliespunt. Nu moet ik zeggen dat De oude Esch ook al eens is ontsnapt, maar die heb ik via via weer ontvangen. En een gelukssteentje van Reina en Marcel ligt ook ergens op een voor mij onbekend plekje in Noord Frankrijk.
Maar goed. Eenmaal onderweg zagen we de zon opkomen. Prachtig gezicht😄👍. Daarbij dan nog het feit dat de temperatuur bijzonder aangenaam was.
Om 9.50 uur een gesprek met Wim van Laar (Twente FM). Met de updates dat ik in Spanje ben en de 2000 kilometer grens heb bereikt, hadden we weer een heel leuk gesprek.
In het plaatsje Viladasens zijn we op een bankje gaan zitten aan de achterkant van de kerk. We hebben brood gegeten met gekochte ham. Maar als ik het voorzichtig zeg; we waren niet echt enthousiast. Ongelofelijk droog brood😬.
Volgens de beschrijving van de tocht op de Camino route van Bascara naar Gerona zou dit een zware route moeten zijn. Enerzijds omdat het veel op asfalt lopen is en anderzijds er weinig beschutting is tegen de zon. Het was superzonnig, maar ook schaduwrijk. Natuurlijk loop je over vlaktes zonder bomen, maar toch ook veel in een bosgebied. En asfalt hebben we maar een paar keer gehad.
We hebben vandaag ook een redelijk aantal kilometers ( zo’n 5 kilometer) tussen de bosbouw gelopen. Heel mooi om te zien hoe percelen grote bomen hebben en andere eerder jonger. Daarnaast liep een drainagesysteen. Ik heb een foto van het drainagesysteen met de rivier ernaast. Heel bijzonder.
We hebben een paar dorpjes doorkruist en dat waren allemaal authentieke dorpjes. Heel leuk om doorheen te lopen. Maar als het gaat om een koffiebreak……gewoon doorlopen. Bij Midinya zagen we langs een drukke weg toch een hotel restaurant. Daar hebben we wat gedronken en een tortilla gegeten.
De laatste kilometers waren ouwerwets saai, omdat het plaatsje Sarria de Ter eigenlijk gewoon al het begin van Gerona is. Wel hebben we daar toch ook nog wat gedronken.
Ons appartement ligt hartje centrum met een balkon met een waanzinnig uitzicht. We zijn er uitermate tevreden mee. Direct de was gedaan, toen gedoucht en even wat boodschappen gedaan. Daarna de stad in om een restaurant te vinden. We liepen langs een brouwerij Ripsa en dan moeten we even naar binnen. Uiteraard ook even proeven. Niet te lang, want er was een dorpsgenoot die zeer aanwezig was voor de groep waarmee hij gekomen is.
Dus door naar uiteindelijk het Plaza Mayor om daar een risotto te eten. Terug in ons appartement, hebben we ons op het balkon gesetteld en gelezen/geschreven.
Vandaag 32,3 kilometer gelopen. Gevoegd bij het totaal tot en met gisteren kom ik nu op 2047,3 kilometer in totaal.
In de watten gelegd.
De afgelopen 6 jaar zijn we twee keer met het schip van de zonnebloem meegevaren.
We reden dan met onze auto naar mijn zwager in Zutphen, die meereed tot de kade in Arnhem. Zo hadden we onze eigen “kofferdrager” bij ons. Na ons afgezet te hebben reed hij onze auto naar zijn huis, waar de auto veilig een week kon staan.
In het begin was het even wennen aan boord: we behoorden tot de jongsten, we moesten accepteren dat we nu tot een andere doelgroep behoorden én in groepsverband reisden. Onze zomervakanties vóór de dwarslaesie waren altijd met de caravan met zijn tweeën: alle vrijheid, ter plekke kiezen om te blijven of verder te trekken, hond mee, mountainbikes mee.
Na een hartelijk ontvangst, kennismaking met de toegewezen verzorgenden van mijn man werd mij duidelijk gemaakt dat dit ook een week vakantie voor mij is.
“ laat je lekker verwennen en de zorg aan de vrijwilligers over”.
Zo is de week ook gegaan: heerlijk aanschuiven bij ontbijtbuffet, lunch en een drie-gangen-diner waar een sterrenrestaurant mee moet concurreren. Genieten van de gezellige, interessante tafelgesprekken. Vrijwilligers die steeds klaar staan om te helpen wanneer het nodig was. Genieten van Nederland en Duitsland vanaf het water en het passagieren. Eén week was genieten, maar ook lang genoeg. Mijn broer stond in Arnhem met onze auto om weer naar huis te gaan naar onze hond.
Ondanks dat het een hele andere vakantie was dan we gewend waren was het toch genieten. een echte vakantie zowel voor mijn man als voor mijzelf.
Carla, partner dwarslaesie C4 C5
