Het is ook wel lekker om eens wakker te worden en dan niet de rugzak inpakken. Vandaag is dan zo’n dag. Ik was ruim voor de wekker (die op 8 uur staat) wakker en na douchen en rustig aankleden met een kop koffie op het balkon gezeten. Tegen negen uur een FaceTime gesprek met Engelbert Heideman van de Tubantia over mijn tocht en vooral ook waarom ik deze tocht doe. Heel leuk gesprek.
Het staat in de Tubantia mooi verwoord door Engelbert. En toch passeren tijdens zo’n gesprek veel zaken die me dwingen tot nadenken. En waarop ik geen antwoord heb. Ik ga daar zeker de komende dagen over nadenken.
Na het interview zijn JW en ik de stad ingegaan (nou ja: als we de deur open doen staan we in het hart van het centrum) om een desayuno te gebruiken ( petit dejeuner in het Frans is desayuno in het Spaans). Tranquillo tranquillo gezeten en daarna even naar het station gelopen om een ticket voor JW voor de trein naar Barcelona te kopen. Dat kan dus alleen voor de reis op de dag dat je het ticket koopt😬. Rare Romeinen die Spanjaarden.
En inmiddels hadden we een app gekregen van Gerwin en Renate dat ze in Gerona waren. Vlakbij de kathedraal hebben we ze ontmoet. Echt heel erg leuk en vooral ook bijzonder. Zij maken op dit moment een reis van drie maanden door Spanje en Portugal. En of het zo moest wezen: ze staan relatief vlakbij op een camping in Cadaqués. Ik volg ze via Polarsteps en zij volgen mij. En zo zagen we dat we redelijk bij elkaar in de buurt waren.
Supergezellige dag gehad met hen en hun hond Scot. Er viel heel heel veel veel bij te praten. Dus op een plein waar JW en ik gisterenavond gegeten hadden, hebben we nu weer gezeten. En echt heel lang gezeten en ook gegeten.
Tegen vier uur waren we weer bij ons appartement. Ik heb ze wat spullen mee gegeven die ik steeds bij me had maar niet meer gebruik. Mijn rugzak zal er morgen een stuk kleiner (en lichter) uitzien.
Voor morgen de supermarkt bezocht en de spullen in de koelkast gezet en daarna een pizza gegeten in een smal steegje. Was heerlijk. Nu zitten we op het balkon met een prachtig uitzicht en valt heel langzaam de duisternis in. Nog even samen een biertje drinken.
We hebben een prachtig appartement helemaal bovenin. Het mist een lift, maar niet een trap. En dat is elke keer 76 treden naar boven en naar beneden. Dus enkele hoogtemeters zijn wel gemaakt.
Ik heb een heerlijke week gehad samen met JW. Morgen alleen verder en in twee dagen weer aan de kust. Vandaag zeker gelopen, maar voor de reiskometers gaat het morgen verder.
Inmiddels krijg ik ook al veel reacties op het artikel dat nu al verschenen is in de Tubantia.
Nieuwe uitdaging
Een paar jaar nadat ik de dwarslaesie had gekregen heb ik me aangemeld bij de Stichting Klas op Wielen in Oldenzaal. En al gauw voelde ik me op mijn gemak in deze groep mensen. Allen met een beperking maar dit merk je niet want je bent samen bezig met hetzelfde project. Het spreken in het openbaar vind ik heel spannend maar toen ik een aantal keer mijn verhaal had verteld en diverse vragen van kinderen had beantwoord werd ik steeds enthousiaster. Inmiddels heb ik een PowerPointpresentatie gemaakt en die laat ik op het digibord zien. Kinderen willen graag alles weten maar ze kunnen zich niet echt een voorstelling maken van hoe een handbike eruit ziet of hoe ik in de auto rijd. De reacties van de basisschoolkinderen is altijd mooi. Ze stellen leuke vragen. Een jongentje vroeg mij eens of ik nog kon voetballen. En toen ik onlangs in een winkel was, een dag na een presentatie op school, kwam er een jongetje naar mij toe. Hij zegt: ik ken jou wel hoor. Jij was gisteren bij mij op school.
Met de stichting gaan we ook naar het MBO. De leerlingen gaan later mensen in onze doelgroep verzorgen of begeleiden. Wij geven ze inzicht in ons leven en hoe we omgaan met onze beperking. Ze kunnen ons op een laagdrempelige manier vragen stellen. Op het HBO presenteren we ons bij de opleiding fysiotherapie. Na afloop gaan we dan in gesprek met de jongeren. Dit is een fijne manier om in contact te komen met mensen die later met onze doelgroep gaan werken.
Het was goed voor mijn verwerking om veel te praten over wat me is overkomen en hoe ik nu in het leven sta. Ik ben dankbaar dat ik dit met deze groep leuke mensen mag doen.
Ellen, incomplete dwarslaesie C6
