Na de rustdag van gisteren, mocht ik vandaag weer. Een etappe van ca. 30 kilometer. Ik had de wekker gezet op 5.30 uur want vroeg beginnen leek mij raadzaam vanwege de verwachte temperatuur. Die blijft zo rond de 30 graden schommelen. Maar wel pas na de middag.
Het is wel wennen, want ik mag alleen verder. JW gaat vandaag terug naar Nederland. We hebben een geweldige week met zijn tweeën gehad. Hele mooie gesprekken, natuurlijk vaak ook met een lolletje, maar je leert nog veel meer van elkaar. En het mooie van JW is dat ook voor hem de reis zelf het doel is en niet elke dag zo snel mogelijk op de eindbestemming te zijn. En als je met zijn tweeën bent, is dat ook mooier om te doen.
Dat bleek me vandaag. Ik ben me heel bewust dat ik wandel en ik neem de omgeving zo goed als mogelijk in me op. Nu heb ik al 75 etappes gelopen, waardoor ik wel denk dat nog heel veel moet indalen als mijn tocht voorbij is. Maar veel ruimte om uitgebreid te lunchen of een lange pauze te nemen, doe je niet als je alleen bent. Uiteraard stop ik regelmatig. Ook nu heb ik uitgebreid ontbeten bij een café. En daar kan ik ook echt van genieten. Maar het is toch anders.
De route van vandaag was heel goed te doen. Vooral in de ochtend, toen de temperatuur aangenaam was, heb ik heerlijk gelopen. En vooral lopen door een bos is aangenaam. Na bijna 13 kilometer heb ik in een dorpje een bakker gevonden met een terras. Een lekker broodje en koffie genomen. En dat om 8.30 uur in de ochtend als je al zo’n eind hebt gelopen. Scheelt echt als je vroeg weg gaat.
De hoogste stijging had ik in Gerona al gehad. Het grootste deel van de tocht ging over weer een Camino route (Via Augusta). En die liep ook nog over de groene fiets route waar ik al eerder over schreef dat Spanje steeds meer fietsroutes aanlegt. Het mooie is dat de paden heel toegankelijk zijn en dat ze door de natuur gaan en niet langs autowegen.
Zo ging de weg ook door een golf resort. Het is een ongelofelijk groot resort. En in het midden (tenminste dat denk ik) is iets van een Urbanization. Daar staan heel modern vorm gegeven huizen. Superchique en naast de auto’s die op de oprit staan, staan ook vaak één of twee golfkarren. Ik vind de huizen prachtig om te zien, maar het is niet aan mij besteed.
Het laatste deel van de route was zeker mooi, maar de beschutting door bomen werd wel erg weinig. Mijn overnachtingsplek is prima. Restaurant en bar zijn gesloten. Dus ik was even bang niets te kunnen eten of drinken (anders dan water). Maar het plaatsje is veel groter dan ik dacht. Vlakbij is een grote supermarkt en er zijn best een aantal gelegenheden waar ik kan eten. Dus gerustgesteld gedoucht, even gerelaxed, met Susan gefacetimed en Bodhi gezien (dat verschil met de vorige keer is al groot). En daarna naar de supermarkt voor fruit, yoghurt en water.
Ik schrijf dit nu terwijl ik op een terrasje zit in het plaatsje onder de bomen. Aan de overkant van het plein is een hele oude kerk. Heel mooi juist, omdat deze niet is gerestaureerd en alle winkels en gebouwen er om heen maken wel een opgeknapte indruk. Het is een verzamelpunt van de inwoners denk ik. Want het is een komen en gaan van voornamelijk leeftijdsgenoten.
Het interview dat ik met Engelbert Heideman heb gehad, heeft me vandaag ook bezig gehouden. Met name het deel van het gesprek (heel kort samengevat) of ik het goed gedaan heb in mijn werk liet ik de hele tijd in mijn gedachten de revue passeren. Daar kwam ik haast niet van los.
Ik heb al eerder geschreven hoe ik over mij en mijn ambtenarenschap dacht. Maar of ik het in mijn tijd als eigenaar van mijn bedrijven goed heb gedaan, vind ik steeds lastiger om te beantwoorden. Dat doet me in eerste instantie denken aan Libereaux, waar ik samen met Raymond Steenkamp aandeelhouder ben. Ik wil het goed doen en ik wil een toegevoegde waarde zijn voor het bedrijf. Ik denk wel dat ik die waarde bied, maar ik twijfel daar regelmatig aan. En dan hebben we het daar ook over. Zou die toegevoegde waarde er niet zijn, dan stop ik er.
Bij mijn voormalige bedrijven vond ik mezelf niet goed genoeg. Dus wat ik deed, is om te zorgen dat ik hele goede mensen om me heen had. En ik durf te zeggen dat ik hele goede mensen heb gehad. Ik denk dat dat wel een kracht van mij is. Maar of dat hetzelfde is dan dat je het goed hebt gedaan, weet ik niet.
En er ging een batterij aan voorbeelden door mijn hoofd hoe ik zaken aanpakte en welk effect het had dat ik wilde bereiken. En zo kun je helemaal verstrikt raken in je eigen gedachten. Overigens: als je met zijn tweeën loopt, gebeurt dat niet😄
Vandaag 30,4 kilometer gelopen. Gevoegd bij het totaal tot en met Gerona heb ik nu 2077,7 kilometer gelopen.
Een dwarslaesie ontstaat wanneer het ruggenmerg beschadigd raakt. Hierdoor kunnen signalen tussen de hersenen en het lichaam niet meer goed worden doorgegeven. Afhankelijk van de plaats en ernst van de beschadiging kan iemand gedeeltelijk of volledig verlamd raken en kunnen ook het gevoel, de blaas-, darm- en andere lichaamsfuncties beïnvloed worden.
Hoewel een dwarslaesie grote fysieke gevolgen heeft, betekent dit niet dat mensen geen actief leven meer kunnen leiden. Er zijn tal van aangepaste sporten en activiteiten mogelijk, zoals handbiken, rolstoelbasketbal, zwemmen en zelfs klim- en parcoursactiviteiten in de boomtoppen.
Toch blijft het omgaan met een dwarslaesie voor iedereen een persoonlijk proces. Tijdens een gesprek vertelde ik een cliënt over de verschillende activiteiten die mogelijk zijn voor mensen in een rolstoel, waaronder een parcours hoog in de boomtoppen. Zijn reactie was droog en veelzeggend: “Als ik dan toch boven ben, duw mij dan maar gelijk naar beneden.” Achter deze opmerking schuilt mogelijk meer dan alleen humor; het laat zien dat het leven na een ingrijpende gebeurtenis gepaard gaat met persoonlijke uitdagingen, worsteling en verwerking.
Een behandelend fysiotherapeut
