Na een gezellige avond bij de fam. Boonen moest ik er van mezelf om 7 uur uit. Ik mocht vandaag volgens planning bijna 38 kilometer lopen. Reden genoeg om op tijd te vertrekken. Jos had het ontbijt om 7.30 uur klaar staan. De was was vannacht droog geworden. Gebruikmakend van vloerverwarming zorgde ervoor dat ik de schone was ook droog kon inpakken. Het ontbijt liep uit (nou ja: ook Jos kan een gesprek goed volhouden en met mij erbij loopt het dan wat langer door. Mijn zelfreflectie van een paar dagen eerder heb ik toegepast, maar ik moet zeker nog blijven oefenen. 😄
Dan tegen 8.30 uur vertrokken. Jos hielp me een eindje op weg om zo een mooie afkorting te bewerkstelligen. En inderdaad het was mooi en het was korter. Over de hoofdweg naar Susteren en daarna naar Born. Weliswaar lopend over een fietspad, maar niet echt een mooie route. Ik maak van elk plaatsnaambordje een foto en hoewel ik door Born liep, heb ik geen bordje gezien.
Na Born moest ik de dijk op en een gekke gewaarwording, want ik zag een groot binnenschip wel zo’n 10 meter boven mij passeren. Op de dijk zag ik dat het water van het Julianakanaal veel hoger staat dan het omringende gebied. Na bijna 6 kilometer over de dijk te hebben gelopen wilde ik, conform planning, de brug over naar Urmond. Maar die was gesloten door werkzaamheden. Ook voor voetgangers. Maar ook een gevolg langs het kanaal was niet toegankelijk voor voetgangers. Even de kaart bestuderende dan krijg je natuurlijk hulp. Een man met een rugzak die het even niet weet waar die naar toe moet (ik dus) wordt geholpen door een man met een hondje en een goed volgende vrouw. Hij vertelde dat ik een binnenweg kon nemen en omdat hij gepensioneerd was, liep hij wel even mee (zijn vrouw ook, maar ik weet niet of die ook gepensioneerd is). En passant vertelde hij de geschiedenis van Urmond en hoe mooi het hier wel is. Hij woonde eerste in een ander dorp (ik neem aan zijn vrouw ook) maar nu had hij hier een apparamant (zo sprak hij het uit). Zijn vrouw waar ik vandaan kwam en toen ik zei Oldenzaal., zei hij dat ik bij grintberg links af moest. Zijn vrouw heeft daarna niets meer gezegd.
De route ging over een nieuw aangelegd fietspad langs de Maas die daar wat meanderde. Het boot verkeer gaat dus daar niet over de Maas maar over het Julianakanaal (nooit geweten, maar zo autodidactisch zelf ontdekt😊)
De afkorting die ik bij aanvang had, is teniet gedaan door de omleiding. Inmiddels was Bertie door Ilse weggebracht naar Kasteel Elsloo ((zo’n 13 kilometer voor de finish in Maastricht vandaag). Prachtige locatie waarmee samen hebben geluncht. Bertie had zich prima vermaakt en samen met Ilse hadden ze daar ook koffie gehad (natuurlijk met Limburgse vlaai😄)
Na de lunch gingen we dan met zijn tweeën op pad. Regen, hagel, wind en zon wisselden elkaar regelmatig af (de hele dag al), maar het grootste deel van de dag was droog. We wilden door het park van het kasteel wandelen, maar voetgangsters die het zelfde plan hadden, kwamen terug en zeiden dat door een omgevallen boom een bruggetje niet meer passeerbaar was. Dus dan maar weer langs de dijk. Wat ons opviel, was dat veel bomen als het ware nestjes van takjes had. Even gegoogeld en dit is wat het is:
- Maretak (Misteltoe):Â Dit zijn grotere, groene, bolvormige struiken die als half-parasiet in de boom groeien (vaak populieren of appelbomen). Ze zijn vooral in Zuid-Limburg te zien.
Daarna toch nog een mooi stuk natuur in met een steil klimmetje en heel erg modderig, maar zeker de moeite waard.
En weer bijna 4 kilometer rechtdoor over de dijk. We wilden eigenlijk wel eens pauzeren met een koffie erbij. Maar geen bankje gezien. Uiteindelijk kwamen we op het industrieterrein van Maastricht. Bertie had een koffietent Barista gevonden. Dus met zijn tweeën de nodige bedrijven van Maastricht gezien (incl Mora snacks). Waar het koffietentje zou moeten zijn, bleek het een koffiefabriek te zijn. Wat wel meezat, was dat het hard begon te waaien en te regenen maar wel in de rug😄.
Met nog 4 kilometer te gaan moesten we toch echt ergens zitten. En dat is een tankstation geworden waar je kon zitten op een barkruk, of nog specifieker één barkruk. Maar de koffie was lekker. De laatste loodjes (2,5 kilometer -> ik zeg nooit meer tegen Bertie: we zijn er bijna) en toe waren we in ons Boutique hotel. Erg leuk hotel. Eerst met de voetjes hoog en nu gedoucht. En zometeen wat eten.
Zeker niet de mooiste loopdag, maar wel heel bijzonder dat we dit met zijn tweeën hebben gedaan. Weet Bertie ook wat het is om saaie stukken te lopen. Ik verheug me op 100 kilometer recht door in Frankrijk.
Vandaag 38,5 kilometer gelopen, waar ik er 37,6 voor heb gepland. 278,6 kilometer feitelijk gelopen en gepland 251,1 kilometer. Uiteindelijk binnen de perken gebleven.
Morgen de eerste rustdag. Ook heerlijk om dan in deze stad te zijn
Het is nu ruim 3 jaar geleden dat ik een dwarslaesie heb gekregen door een verkalkte hernia. Het was een moeilijke tijd voor ons gezin maar we zijn er weer aardig bovenop gekomen mede ondanks hulp van zoveel lieve mensen om ons heen. Gelukkig kon ik mijn werk weer oppakken, dat geeft me veel voldoening. Sinds een tijdje hebben we 2 poesjes en dat brengt zoveel vrolijkheid in huis.
Edith 57 jaar dwarslaesie T5
