Ik had de wekker om 5.30 uur gezet. En dat was maar goed ook. Normaal ben ik voor de wekker wakker, maar nu niet. Wassen, aankleden, rugzak inpakken, yoghurtje eten en dan lopen. Ik had me niet zoveel voorgesteld van de route. Ik dacht dat het vooral een kilometers maken route zou worden en ik na de tijd weer 25 kilometers kon bijschrijven op het totaal.
Hoe anders was het. Direct na het verlaten van Macanet de la Selva mocht ik omhoog. Niet al te steil maar wel zo’n 160 meter. Een klein deel ging nog over de Via Augusto, maar het grootste deel op een prima aangelegd onverhard fiets/voetpad. Ik bleef op hoogte lopen met werkelijk weer heel mooie uitzichten. Het grootste deel ging door een bos. En gevoegd bij het feit dat ik om 6 uur ben vertrokken, was het aangenaam om te lopen. Af en toe zag ik een mountainbiker en wandelaars. Dat snap ik ook. Als je wat wilt doen, doe het dan vroeg.
Het was echt genieten. Eenmaal weer afgedaald (na ca 11 kilometer) kwam ik in het dorp Tordera. Ik had al met mezelf afgesproken dat ik daar zou ontbijten. En dat heb ik ook gedaan. Heerlijk broodje, natuurlijk een croissant en koffie en cortado. Volgende week komt Bertie een paar dagen meelopen, maar ik dacht steeds; hier had je ook bij moeten zijn. Helemaal een Bertie-wandeling. Hopelijk hebben we volgende week ook zulke wandelingen.
Wim van Laar belde toen ik nog in het dorpje was. Ik heb hem gezegd dat ik zeker wat toeristische tips heb voor steden (bijv. Gerona) en natuur. Na het interview weer verder.
Ik wist dat ik nog een ‘bult’ over moest. En omdat het nog maar 10 uur in de ochtend was, kon ik er alle tijd voor nemen. Ik moest 260 meter naar boven tot een hoogte van 310 meter. En dat ging echt heel steil. Maar het was een redelijk pad. En als je de stappen maar heel klein houdt, gaat het wel. Ik kon boven de zee zien en een dorp (misschien Pineda de Mar). De beloning boven is echt geweldig. Het zweet gutst uit alle poriën van mijn lichaam. Het zweetbandje wat ik heb om het zweet van mijn hoofd niet in mijn ogen te krijgen, ligt op een onmogelijke plek in de rugzak (ga ik vanavond veranderen😄). Die heb ik er vandaag ook laten liggen.
Inmiddels ook al twee liter water gedronken en ik moest nog naar beneden. Over het algemeen is dat iets gemakkelijker en zweet je een stuk minder.
Boven een klein stukje ‘vlak’ gelopen en toen echt 300 meter naar beneden.
Was het naar boven steil en goed te doen. Naar beneden was veeeeeel steiler ( 250 meter in 1,3 kilometer). Dat lijkt misschien niet veel. Maar ook als ik stil stond, gleed ik soms verder naar beneden. Zonder stokken zou het niet te doen zijn geweest.
Ik heb wel een foto gemaakt van zo’n steil stuk, maar het is echt een muur. Ik had ook bij de afdaling alle poriën nodig om het zweet kwijt te raken. Een dergelijke afdaling heb ik deze tocht niet eerder meegemaakt. Maar goed, als je beneden bent, geeft het toch voldoening.
En daarna door naar Pineda de Mar. Ik had me een leuk badplaatsje voorgesteld, maar ik vind het absoluut niet mooi. Het hotel is prima. Maar als je een strandvakantie wil, zou ik zeker wat anders kiezen.
Na het gebruikelijk traject: schoenen, zooltjes en sokken luchten, overige kleren op een kleerhanger ook laten luchten, zelf douchen en een uurtje relaxen het stadje in geweest. Toen ik buiten kwam, was de grote weg afgezet, omdat er kwam een wielerwedstrijd langs kwam (ik weet dat de Tour de France in Barcelona start, maar ik dacht dat dat later is).
Pineda de Mar maakt op mij een enigszins verlepte indruk. Er zijn heel veel ‘restaurantjes’, maar ik vond er niet eentje die er aantrekkelijk uit zag. Uiteindelijk aan de boulevard gezeten met een salade een gebakken ei en een frankfurter. Die keuze zegt wat over het aanbod
Daarna nog even naar het strand geweest. Tussen de boulevard en het strand is een spoorweg. Het strand zie je pas als je de spoorweg bent overgestoken. Voor liefhebbers die van lange zandstranden houden, kun je deze noteren. Was wel direct ook voor mij een zorgpunt. Ik loop morgen het grootste deel van de route langs het strand. Ik geloof niet dat het morgen een leuke etappe wordt. Maar dat is voor morgen.
Al met al: een prachtige route met echt twee verschillende trajecten vandaag. En Pineda de Mar snel vergeten.
Ik zit nu op het dakterras van het hotel dat ook verbonden is met het hotel waar ik zit. Hier ziet het er goed uit. Vanavond eet ik hier maar. En dan morgen toch maar weer heel vroeg weg.
Vandaag 25,6 kilometer gelopen. Opgeteld bij het totaal tot en met gisteren heb ik nu 2103,3 kilometer gelopen.
Als partner keuzes maken.
De DON (Dwarslaesie Organisatie Nederland) is dé belangenorganisatie van en voor mensen met een (incomplete) dwarslaesie of caudalaesie en hun naasten.
Ze bieden informatie en onderling contact en ze behartigen onze gezamenlijke belangen. Alles om goed te kunnen leven met een laesie!
Een dwarslaesie verandert echter niet alleen het leven van degene die het overkomt, maar ook die van de partner en directe omgeving.
Daarom organiseert de Don ook partnercontactmiddagen dat de mogelijkheid biedt om ervaringen onderling te delen en van gedachten te wisselen, vragen te stellen, te luisteren en ideeën en tips uit te wisselen.
Dit jaar kwamen de volgende vragen als inspiratiebron naar voren:
- Hoe zorg je goed voor jezelf, waar haal je energie uit, wie/wat zijn jouw hulpbronnen?
- Hoe maak je tijd en ruimte voor jezelf, zonder het gevoel te hebben de ander tekort te doen?
- Waar ben je verantwoordelijk voor en waar voel je je verantwoordelijk voor?
- Hoe ga je om met de veranderingen in de relatie? Wat betekent de dwarslaesie van je partner voor jou? En voor je kinderen?
Vragen, die super belangrijk zijn en je echt aan het denken zetten. En waarbij de antwoorden echt niet altijd makkelijk zijn om te vinden, maar nog moeilijker om het daadwerkelijk uit te voeren!
Ook vond ik het minstens zo belangrijk, dat mijn man zich zou verplaatsen in mijn situatie en probeerde antwoorden op dezelfde vragen te geven.
Zo proberen we dan toch, zelfs na 5,5 jaar, om samen een goede balans te vinden in ons leven,
Carla, partner incomplete dwarslaesie C4C5
