Het heel vroeg vertrekken, is me heel goed bevallen. Dus ook vanmorgen om zes uur vertrokken. De zon is nog niet op en de temperatuur is aangenaam. Ik had even gekeken hoe laat de zon opkomt. Ik heb er dan ook op gelopen om op tijd te zijn voor de zonsopgang aan zee. Zinloze actie, want de zon komt op nog vóór de zee begint (oftewel de zon komt op nog over land).
Uiteraard wel een foto gemaakt. Dan moet ik het maar herhalen als ik in Orba ben. Grappig dat in mijn gedachten Orba zo langzamerhand opkomt. En dat terwijl ik er toch iets minder dan 600 kilometer heb te gaan.
Vooraf had ik over de route een matig idee. En helaas: dat beeld is bevestigd. Wat wel leuk is, is dat het zo vroeg nog heel erg rustig is. Het strandleven zie je toenemen naarmate het later wordt. Maar ik ben niet alleen. Er zijn hardlopers, wandelaars, fietsers, vroege zwemmers en vissers. En hoewel rustig, is het voor mij, vergeleken met de vorige dagen, al een drukte van belang😀. Sterker nog: drukker dan het grootste deel van mijn tocht.
Ik had de zon een groot deel van de dag achter me. Dat is wel lekker lopen. en, om met Henk Winkelhuis te spreken: houdt de zee links van je en het land rechts van je. Zo gemakkelijk was het ook. Op een paar kleine stukjes na is de hele kustlijn bebouwd. De ene gemeente steekt wat meer energie om het er leuk uit te laten zien en de andere gemeente laat het een beetje aan de natuur over.
Mijn angst dat ik een groot deel van de route pal langs een grote weg moest lopen, is niet gebeurd. Dat is een pluspunt. Een minpunt is dat ik een behoorlijk deel van de route pal langs een spoorbaan heb moeten lopen. En dat is niet altijd prettig. Los nog van het feit dat er heel regelmatig een trein langs heen raast, is er heel vaak steengruis waarover je moet lopen.
Ik bedacht me wel dat je in Nederland niet pal langs het spoor mag lopen. En dat kan ik me ook wel voorstellen. Maar hier is dat geen punt. Ook mensen die naar een meer afgelegen strandje willen, lopen hier.
In het plaatsje Canet de Mar heb ik uitgebreid ontbeten. Dat was ruim vóór negen uur en na zo 12 kilometer lopen, bijna halverwege. De serrano-ham op een broodje is heerlijk. Voordat ik weer verder liep, even helemaal insmeren, water bijvullen en voor het eerst ook mijn zweet band op mijn hoofd gedaan. Daarboven ook nog een hoed: het zal er wel belachelijk uitzien, maar who cares😀.
Wat mijn foto’s maken van plaatsnaam bordjes betreft. Daar mocht ik vandaag creatief mee omgaan. Als je langs de zee loopt, kom je ze niet tegen.
Om één uur was ik al bij mijn overnachtingsplek. Ik had geluk: ik kon direct inchecken en naar mijn kamer. Helaas geen mogelijkheid voor het luchten van schoenen, zolen, sokken, broek en shirt, maar wel een goed functionerende airco.
Na douchen even helemaal niets en rond een uur of drie zien dat ik ergens kan eten. Ik heb echt behoefte aan een salade. En die heb ik gehad.
Mataró is geen bijzondere stad, maar heeft wel leuke pleintjes. En de grote winkelstraat is zeer schaduwrijk door alle platanen die er staan (beetje als Denia).
Vroeg lopen betekent ook vroeg aankomen. En als je dan door zo’n stad loopt, mis ik wel Bertie om samen door de stad te gaan. En ook een verschil met iedereen waarmee ik gelopen heb. Dan ben je samen en dat is een enorm verschil. Maar ook alleen geniet ik er wel van. Al is het op een andere manier.
Voor morgen zit ik al na te denken. Als ik heel vroeg vertrek, ben ik waarschijnlijk ook al heel vroeg op mijn eindbestemming. Morgen is een etappe van 20 kilometer. Ik kan ook later weg gaan en dan wat vaker pauzeren. Ik heb tijd genoeg.
Nu weer verder kijken naar Nederland tegen Zweden. Die kans heb ik hier op mijn kamer. Net snel gegeten om Nederland te zien voetballen.
Vandaag 26,3 kilometer gelopen. Gevoegd bij de stand totnogtoe heb ik nu in totaal 2129,6 kilometer gelopen.
Hallo allemaal,
Ik wil graag vertellen hoe ik heb meegemaakt wat mijn moeder is overkomen. Twaalf jaar geleden kreeg mijn moeder ineens een incomplete dwarslaesie. Ik was toen vijf. Veel van die dag weet ik nog steeds.
Sinds die dag heb ik gezien hoe sterk mijn moeder echt is. Ze laat mij elke dag zien dat je zelfs met een beperking nog steeds een mooi leven kunt hebben. Dat je niet opgeeft, maar doorgaat ook als het moeilijk is.
Met Klas op Wielen gaat ze naar scholen om te vertellen hoe het is om te leven met een handicap. Ze laat kinderen zien dat anders zijn niet betekent dat je minder bent. Ik vind dat zo bijzonder aan haar.
Laatst kwam Klas op Wielen ook bij mij op school. Ik zag haar daar zitten voor mijn klas en ik voelde gewoon hoe trots ik was. Ze vertelde haar verhaal zo mooi en sterk. Ik dacht alleen maar: dit is mìjn moeder.
Ze is er altijd voor mij. Altijd!! En dat maakt haar voor mij de meest geweldige vrouw die ik ken.
Love you mam.
Ingeborg
