Vandaag dus een stadswandeling. Ik wilde toch wel vroeg vertrekken, en dan een ontbijt hebben vlakbij de Sagrada Familia. Ik had berekend dat ik er na ongeveer 5 a 6 kilometer na het begin van de wandeling zou zijn. Ik was net onderweg en toen bleek dat ik Badalona al lang uit was en eigenlijk heb overnacht in Sant Adria de Besòs. Even mijn Spaans opgehaald en ‘Besòs’ zijn ‘kusjes’. Ik ben, vrij vertaald, dan geweest in Sint Adria van de kusjes. Vreemde naam voor een plaatsje.
Ik ben vandaag niet buiten de bebouwde kom geweest. Alleen maar flats, winkels, auto’s, voetgangers en fietsen. En over het algemeen heel druk. Opvallend is dat ze voor fietsers langs de grotere wegen aparte stroken hebben aangelegd. Echt mooi, maar het aantal fietsers is niet in overeenstemming met de aangelegde paden (= er zijn weinig fietsers).
Ik heb me wel bedacht dat wonen in een stad als Barcelona niets voor mij is. Alleen maar woonblokken. Ik hou erg van grote steden, maar dan wel op tijdelijke basis. Het wegenpatroon in Barcelona is heel simpel. Alleen maar rechthoekige blokken. En daar waar de wegen kruisen, is er een soort ‘ruit’ van gemaakt. En meestal is er wel een café of een bar.
Na inderdaad 6 kilometer kwam ik aan bij de Sagrada Familia. Een indrukwekkend gebouw. We zijn er met ons gezin zo’n 20 jaar geleden geweest, maar het is al veel verder afgebouwd. Er staan nu nog maar twee hijskranen. En dat was toen aanzienlijk meer. Mensen stonden al in de rij om naar binnen te gaan, maar dat zou nog bijna een uur duren.
Ik vond een leuk terras aan de straat met uitzicht op de Sagrada Familia. Dat maakt het ontbijt wel iets meer bijzonder. En overigens mijn bocadillo met rauwe ham was heerlijk. Net als de koffie trouwens. Een hele tijd gezeten, want ik heb toch tijd genoeg.
Er zitten hele mooie gevels tussen alle panden die er zijn en waar ik heb gelopen. Ook langs de Casa di Gaudi gelopen. Heel mooi om te zien. Maar het pand ernaast Casa Amatller vind ik ook heel bijzonder.
Mijn tempo in de stad is toch lager dan wanneer ik buitenaf loop. Wellicht dat ook de temperatuur een rol speelt, want het is in de stad wel warmer. Voor mij ook een reden wat vaker te stoppen. Heel eventjes via de Plaza Catalunya op de Ramblas geweest, maar dat is niet aan mij besteed.
Normaal doen Bertie en ik stedentrips samen. Dat is veel leuker dan het alleen doen. Maar ze komt overmorgen naar Sitges en samen hebben we dan een rustdag in Tarragona. Ook daar zijn we al geweest, maar ik vind het gewoon heel erg leuk om dan met zijn tweeën te zijn.
Ik zou de Montjuic kunnen skippen en er langs heen kunnen gaan, maar dat heb ik niet gedaan. Betekende een klim van ca. 100 meter naar boven door een parkachtige omgeving om bij het Olympisch stadion te komen. Rondom het stadion wordt hard gewerkt in de omgeving. Dat zal zeker te maken hebben met de Tour de France die op de Montjuic start op 4 juli.
Een lange afdaling naar beneden en toen liep ik door het zakencentrum van Barcelona. Ik vind de architectuur van de gebouwen echt mooi. Dus een paar foto’s moeten er wel bij. Het laatste stuk was niet leuk. Het ging vooral langs hele drukke wegen en over rotondes en over onder bruggen door. Die 5 kilometer skip ik wel uit mijn gedachten.
Het hostal dat ik heb in El Prat de Llobregat is echt heel simpel. Een bed, een wastafel en een ventilator op een tafeltje. Het raam gaat open en dan kijk je op een muur. Inspirerend kun je het niet noemen. Dat geldt ook voor de plaats zelf. Ik zie het als een buitenwijk van Barcelona. Snel douchen op een gedeelde badkamer met een x-aantal andere kamers. De deur kan wel op slot, maar als je van een andere verdieping naar beneden komt, kun je zo binnenwandelen. Is niet gebeurd😀.
Ik wilde nog mijn aromatische kleren wassen die ik vandaag heb ingewisseld voor ‘frisse’ kleren. Maar dat ga ik toch uitstellen tot morgen. Hopelijk lukt het dan. 😀
Volgens de receptionist was er in een straat verderop wel een leuk café. Dat klopt ook, maar die gaat om vijf uur dicht. Uiteindelijk heb ik het ‘centrum’ gevonden. Het is bepaald niet de Groote Markt in Oldenzaal. Maar toch iets gevonden om te eten.
Vandaag 24,2 kilometer gelopen (alleen maar stad). Gevoegd bij het totaal tot en met gisteren heb ik nu in totaal 2178,7 kilometer gelopen.
Goede raad is….
Toen ik mijn dwarslaesie opliep was ik 39 jaar werkzaam geweest als 1e lijns fysiotherapeut.
Vervolgens heb ik de fysiotherapie tot op heden van de “andere kant” mogen ervaren en word ik bovendien in mijn voormalige praktijk behandeld door collega’s die ik mede zelf heb aangenomen. Aanvankelijk was dat best wennen en ook een beetje ongemakkelijk. In de wachtkamer spreek ik bijna wekelijks nog oud cliënten en heb dan vaak leuke gesprekken
Grappig is dat er meerdere keren werd opgemerkt hoe het toch mogelijk is dat mij dit, als fysiotherapeut, toch overkomen is… Net alsof iemand uit de medische wereld niets kan overkomen.
Ik vind het wel leuk dat ik nog regelmatig door familie, vrienden en bekenden geraadpleegd wordt bij fysieke klachten en blessures. Soms moet ik in een telefoongesprek proberen van alles uit te vragen om een waarschijnlijkheids diagnose te kunnen stellen en om een zinvol advies te kunnen geven. Bijvoorbeeld, naast geruststelling en uitleg, welke oefeningen gedaan kunnen worden en welke houdingen of bewegingen juist vermeden dienen te worden.
Meestal heeft het meerwaarde en de betrokkene er baat bij. Dat geeft mijn eigenwaarde ook weer een boost!
Raymond 69 jr incomplete dwarslaesie C4-C5
