Om zeven uur vanmorgen ging de wekker. Daar werd ik wakker van. Normaal gesproken heerlijk om door een wekker wakker te worden, maar nu niet. Ik heb heel slecht geslapen. Het bed zakte enorm door en de warmte in de kamer bleef hangen, ondanks de ventilator. Het vervelende van een ventilator is dat die lucht verplaatst, en dat lijkt mooi, maar het voelt als tocht. Om de haverklap wakker. Het raam stond wijd open en uiteindelijk heb ik de ventilator rond een uur of vijf uitgezet. Geen lekker begin van de dag.
De rugzak was snel ingepakt en om 7.30 uur het stadje ingelopen voor een ontbijt. Bij de keten ‘365’ heb ik al vaker gezeten, en de broodjes en koffie zijn heerlijk. Mijn favoriet is de rauwe ham.
Toen ik begon te lopen was de temperatuur nog aangenaam. De samenvatting van vandaag is in één woord te beschrijven: ‘saai’. Je loopt echt de grote stad uit en hoewel je steeds op landweggetjes blijft, manoeuvreren die weggetjes tussen een wirwar van spoorbanen, autowegen en snelwegen. Het gebied wat overblijft is soms aangelegd voor akkerbouw, toekomstige industrieterreinen en heel oude bedrijfjes die in oud metaal, plastic verwerken en oude auto’s doen. Af en toe stinkt het. Mat andere woorden; gewoon kilometers maken. En zorgen dat je bij de eindbestemming komt.
Halverwege kwam ik in het stadje Viladecans. Net bij de entree daarvan, had ik mijn interview met Wim van Laar (TwenteFM). Ik heb enthousiast kunnen vertellen over de tocht van gisteren in Barcelona, maar de beschrijving van de tocht vandaag heel summier verteld.
Hij vroeg me of ik nu de tocht zeker ga afmaken. Dat heb ik volmondig met ‘ja’ beantwoord. Als ik denk aan iedereen die gewoon een ‘ander’ leven moet leiden als gevolg van een dwarslaesie, dan heeft dat niets te maken met volhouden, maar gewoon met het instellen op een ander leven. Daar stel ik me nu ook op in. Ik wil dit ook voor hen volhouden. En vergeleken met mensen met een dwarslaesie stelt deze wandeltocht niets voor. Gewoon lopen, en dat is juist wat zij niet kunnen.
Natuurlijk heb ik nu wat mooie omstandigheden in het vooruitzicht. Morgen komt Bertie en zij loopt een aantal dagen mee. Verheug ik me enorm op. En als ze weg gaat, is het nog iets meer dan twee weken voor ik over ben. Waar heb ik het over. En ook mijn zwager Jos loopt nog een paar dagen mee. En dat helpt zeker om mijn eindbestemming Orba te halen.
Viladecans is volgens mij een vooral nieuw gebouwde plaats. Het ziet er modern uit. Onder zes opvallende torenflats is een enorm winkelcentrum. En daar heb ik lang gezeten met koffie en een pan chocolat. Echt lekker.
Het tweede deel van de route was min of meer een kopie van het eerste deel. Het hotel waar ik ben, is groot en voor mijn begrippen erg luxe. Zal wel een compensatie zijn voor de wandeling😀. Ik was er zeer op tijd, maar kon toch op mijn kamer. Het eerste wat ik heb gedaan, is mijn shirts, sokken, broek en onderbroeken ‘gewassen’. Klinkt heel schoon, maar het is louter om de boel weer wat frisser te laten ruiken. Hopelijk is de kleding morgenvroeg weer droog.
Vanmiddag vooral bezig geweest met de planning van het laatste deel van de route vanaf Tarragona. Ik ontdekte dat één etappe niet in de route was opgenomen. Leuke puzzel😀
Ik zit nu buiten op het terras van het hotel. Er is een zwembad bij, er zijn veel kinderen en veel Amerikanen. Ze zijn allemaal heel nadrukkelijk aanwezig. In de tussentijd heb ik gezond eten besteld met zalm, avocado en dat soort dingen.
Ik vond het niet de moeite waard om veel foto’s toe te voegen. Het zijn er echt heel weinig. En foto’s maken om de foto’s. Dat doe ik niet.
Vandaag 18,0 kilometer gelopen en gevoegd bij het aantal tot en met gisteren heb ik nu in 2196,7 kilometer gelopen.
Rolstoelleven
Je komt ze af en toe tegen: mensen in een rolstoel. Er zijn zoveel verschillende soorten maar welke rolstoel hoort nu bij wie?
Je hebt de mensen die een tijdelijk lichamelijk probleem hebben: een been gebroken, versleten heupgewricht, een voetoperatie gehad. Deze groep herken je meestal aan een rolstoel die log is en vaak armleuningen heeft en handvatten om te duwen. En deze mensen worden meestal geduwd. Niets mis mee. Een tijdelijke toestand hopelijk en over een tijdje kunnen ze weer van alles.
Dan heb je de mensen die door een hersenaandoening halfzijdig verlamd zijn. Herkenbaar aan één voet op een treeplank en met de andere duwen ze zich vooruit (of achteruit) De arm die nog kan functioneren kan met de hoepel een klein beetje sturen. Helaas is dit alleen werkbaar op een gladde vloer en voor korte afstanden.
De mensen met een hoge dwarslaesie (waarbij de armen ook minder of bij niet functioneren) en degene die spierziekten of MS hebben maken vaak gebruik van een elektrisch bedienbare rolstoel. Vaak groot en robuust en hiermee kunnen flinke afstanden worden afgelegd. Buiten op straat en ook op ongelijke ondergrond. Even snel uitstappen is er niet bij helaas.
En dan heb je nog de snelle, kleine wendbare rolstoelen. Vaak gebruikt door mensen met een lage dwarslaesie en de mensen met een amputatie van een been. Zij kunnen bijna overal komen waar een loper ook komt. Trappen en hoge drempels gaan minder goed maar als er een lift in de buurt is dan is dat al snel opgelost. Zij kunnen ook een handbike voor de rolstoel koppelen en hiermee de actieradius flink vergroten.
Natuurlijk zijn er nog meer variaties maar met deze info is er hopelijk wat meer duidelijk.
Ellen
