In tegenstelling tot gisteren, heb ik nu wel heel goed geslapen. Superluxe hotel met een goed bed en een airco die wel de koelte gaf, maar niet de tocht. Opstaan was gemakkelijk en vandaag dan de wandeling naar Sitges. Een wandeling met verschillende gezichten (bleek achteraf) en met een prachtig einde in Sitges.
Om 7 uur liep ik door de stad en waar ik een café zou tegenkomen, daar zou ik gaan ontbijten. En aldus geschiedde. Toch wel genieten elke ochtend met een broodje rauwe ham, een croissant, zumo de naranja en natuurlijk koffie.
Het eerste deel van de tocht ging langs het strand. Schoonmaakploegen waren druk bezig om alle rommel weg te halen van de avond er voor, namelijk La noche de San Juan. Dat is geen feestdag , maar wordt wel uitbundig gevierd.
Na zo’n 20 kilometer langs het strand lopen kwam ik in Garraf. Daar is een kleine jachthaven en een aantal cafeetjes waar ik wel wilde gaan zitten. Ik kon geen goede plek vinden in de schaduw en iemand zei me: kom maar bij ons zitten. Zij is een verslaafd wandelaarster (zo noemt ze zichzelf) en hij vindt het prima. Ze hadden mij gezien met rugzak en jacobsschelp. En dat vonden ze leuk. Ze heeft al heel veel caminos gelopen en volgend jaar loopt ze naar Rome
Ze raadde me een app aan met alle caminos erop. Ze wilden perse voor mijn koffie betalen.
Een eindje verder hield het strand op en moest ik over een vrij steil pad een eerste ‘bult’ passeren. Leuk om weer eens een wat uitdagender pad te lopen. Boven was het uitzicht heel mooi. Weer terug beneden dacht ik weer langs het strand te kunnen lopen, maar helaas ging dat niet.
Ik moest toen langs een hele drukke weg lopen wat echt geen pretje was. Er was geen vluchtstrook en de betonnen wanden langs de kant van de weg stonden vrij dicht langs de witte afscheidingslijn. En dan nog met heel veel bochten. Ik moest heel goed opletten. Pas na zo’n 5 kilometer kon ik eraf om de tweede heuvel (aanzienlijk hoger dan de eerste ‘bult’) te beklimmen. Vooraf wist ik nog niet of ik dat zou doen, maar met de ervaring van de 5 kilometer ervoor, was de keuze snel gemaakt.
Ik heb er geen spijt van. Hele mooie tocht, wel behoorlijk stijl, en met de warmte erbij toch wel een energievretende bezigheid. Tempo laag houden en regelmatig stoppen.boven was een hermitage (tenminste ik dacht dat ik boven was) en met wederom prachtige uitzichten.
Daar waar ik dacht weer naar beneden te gaan, klopte dat ook voor zo’n 200 meter en vervolgens nog weer een een kleine 100 meter naar boven. De afdaling zag er op wikiloc steiler uit dan de beklimming, maar het viel mee.
In Sitges had ik het hotel snel gevonden en na de incheck procedure ( want dat is het in Spanje) naar de kamer. Na de gebruikelijke zaken, ben ik ergens iets gaan eten. En net bij mijn laatste hap, belde 👍Bertie dat ze in Sitges was. Hartstikke leuk 😀
Natuurlijk heel enthousiast begroet en na het opfrissen op de kamer het stadje ingelopen. Een alleraardigst stadje. Op een terras gezeten, met de voeten in de zee geweest, een korte sightseeing door Oud Sitges en heerlijk gegeten bij een restaurantje.
En terug naar het hotel (eerst nog water halen.). En morgenvroeg staat de wekker om 6.30 uur. We willen vroeg vertrekken in verband met de warmte.
Vandaag 25,5 kilometer gelopen. Gevoegd bij de stand tot en met gisteren, heb ik nu 2222,2 kilometer gelopen. Wat een leuk getal. Maar ook een hoop kilometers.
Alledaags
Sinds mijn dwarslaesie ben ik (elektrische)rolstoelgebonden.
Nú waardeer je de “gewone” alledaagse handelingen pas, waar je normaal nooit bij stilstaat en die nú door anderen gedaan moeten worden:
jezelf kunnen aan- en uitkleden….
Zelf naar de WC kunnen gaan en zelf het toiletpapier kunnen gebruiken ….
Zelf iets, wat op de grond gevallen is, op kunnen pakken…
Zelf een deksel of dopje open kunnen maken…
Conclusie: je waardeert de doodnormale, alledaagse dingen pas als je ze niet meer kunt.
Raymond 69 jr. incomplete hoge dwarslaesie
