Met de ervaring van gisteren hebben we nu geen enkel risico genomen. De wekker ging om 5.30 uur af en 3 kwartier later zijn we gestart met eerst (doen we altijd) een selfie voor de plek waar we overnachtten. Een etappe van ca. 20 kilometer, dus zeer behapbaar voor een zonnige dag.
De eerste twee kilometers gingen door de buitenwijken van Torredembarra. En daarna pas het binnenland in (ter nuancering; de zee is dichtbij, maar we konden deze niet steeds zien. Afstand zo’n 4 kilometer). De wandeling begon heel leuk. Het glooide behoorlijk over de landweggetjes die overgingen in een karrespoor en later ook nog in een bospad. We stegen tot bijna 90 meter hoog, maar echt heel goed om te lopen. Het is weekend, waardoor we zeker niet de enigen waren. Zo nu en dan een wandelaar, een hardloper en redelijk wat mountainbikers.
En omdat we zo vroeg vertrokken waren, was de temperatuur geen hindernis om door te lopen. Na 5 kilometer kwamen we bij de ermitage de Sant Antoni de Padua en omdat we niet hadden ontbeten en ook geen koffie hadden gehad, hadden we geluk dat een café daar net open ging. Een desayuno hadden ze (nog) niet. Dus alleen koffie gehad.
Ik had op wikiloc al gezien dat we na zo’n 12 kilometer aan het strand zouden zijn. Daar dan een strandtent zoeken en ontbijten. Ik zag ook dat we een deel van de route tussen de AP7 en de N340 zouden lopen. En hoewel het een prima pad was en ook nog wel wat natuur heb je wel continu het geluid van beide drukke wegen.
In het kader van ‘ik-moet-wel-kilometers-maken’ vond ik het geen probleem. Bertie en ik hadden nog even discussie welke van de twee nu de N340 is en de AP7. Ik had moeite om haar te overtuigen dat waar we de N340 moesten oversteken, dat ook echt de N340 is😀😀.
Maar het bleef een heel leuk en bosrijk pad. Uiteindelijk belandt je in een stadje. Het is eigenlijk een vast stramien. Daar waar je van ‘boven’ de stad in loopt, zijn de buitenwijken heel mooi. Goed onderhouden straten en soms echt mega grote huizen. En bijna allemaal met uitzicht.
Verwachtingsvol kwamen we aan op het strand……maar een strandtent in geen velden of wegen te zien. Achter wat appartementsgebouwen gelopen, maar dat was doodlopend. En toen we tussen twee gebouwen door naar het strand wilden lopen, werden we teruggestuurd (es privado).
Het valt dan tegen dat er echt geen strandtent is. Dat betekent gewoon doorlopen. En van strandje naar strandje was echt leuk over wat rotsachtige trajecten. Maar goed; we wilden echt wel even wat eten. En dan heb je ietsjes minder oog voor waar je loopt. Uiteindelijk zo’n 6 kilometer voor de eindbestemming vonden we een strandtent. En daar hebben we dan ook uitgebreid gezeten.
De warmte krijgt toch enigszins vat op ons, vooral ook omdat we langs het strand geen beschutting hebben tegen de zon. Maar bikkels als we zijn 😀 gaan we door. Zelfs als de snelste weg rechtdoor is en wikiloc graag wil dat we nog wat extra bochtjes maken, doen we dat.
We waren zo op tijd in Tarragona, dat we eerst zijn gaan lunchen op een fantastisch terras. De salade was prima, het uitzicht was prima, maar zeker ook de beschutte plek plus de wind was prima. Weinig behoefte om haast te maken. Daarna nog iets meer dan een kilometer en dan aankomen in ons appartement. Het ligt fantastisch en het appartement is geweldig.
Na aankomst direct onder de douche en alle kleren in de wasmachine. In de tussentijd had Bertie al mogelijke kappers voor me uitgezocht. Dus uit de douche naar de kapper. Bij de derde kapper kon ik ook in de stoel. Ik heb de kapper zijn gang laten gaan, want technisch Spaans over wat ik wil kon ik hem niet duiden. Hij had het over een tondeuse of een schaar. Ik koos voor de schaar, maar toch begon hij met de tondeuse. Een lichte zorg, maar niet meer dan dat. Bertie vond het prima geknipt en dat is voor mij het enige criterium.
Omdat we een appartement hebben, gaan we (in dit geval dan Bertie) zelf koken. Uiteraard eerst boodschappen halen. Blijkt er bij terugkomst in het appartement geen kurkentrekker te zijn. Dat gebrek duurde niet lang. We hebben een balkon op de derde verdieping en daar gaan we zitten als het wat meer is afgekoeld.
Vandaag 20,5 kilometer gelopen. Gevoegd bij de kilometers tot en met gisteren komt het totaal nu op 2284,7 kilometer. Morgen een rustdag in Tarragona.
Kleindochter
Sinds een paar weken heb ik een kleindochter. Een heerlijk klein meisje en twee gelukkige ouders. Dat ik blij zou zijn en ervan ga genieten dat wist ik wel, maar ik zag ook beren op de weg. Kan ik wel oppassen, spelletjes met haar doen, wandelen, fietsen, haar verzorgen. Ik had het er een tijdlang wel moeilijk mee omdat er veel niet kan.
In de loop van de weken heb ik al veel meer zelfvertrouwen gekregen. Ik heb al oplossingen gevonden voor problemen en merk dat ik me toch best snel kan aanpassen aan de nieuwe situatie.
Met hulp van iemand anders kan ik wel de oma zijn die ik graag wil zijn. Zo fijn dit lieve kleinkind.
Ellen, incomplete dwarslaesie C 6
