Het is voorbij !!!!
Een indrukwekkend en overweldigend slot gisterenmiddag op het Plaza de España in Orba. En dan ben je thuis. Hoe bijzonder is dat. Mijn reis van Oldenzaal naar Orba was mijn doel. De eindbestemming ‘Orba’ het einde van mijn doel.
Ik wilde afstand nemen van mijn werkzame leven door deze tocht. En ik kan zeggen dat dat volledig gelukt is. En ik heb gedachten ontwikkeld over mijn toekomstig anders actieve leven. Maar dat heb ik nog niet helemaal helder. Ik heb wel een hele grote bak aan ideeën opgedaan. Sommige gewoon heel basic en sommige heel ideeël. Maar vanaf augustus ga ik proberen die om te zetten.
Mijn wandeltocht heeft me nog veel meer opgeleverd dan ik vooraf had verwacht. Dat is heel waardevol voor mij. Hoe belangrijk mijn gezin voor mij is. En dat een kleindochter Bodhi erbij gekomen is. In april heb ik haar mogen vasthouden en daarna drie maanden niet. Alleen via FaceTime had ik af en toe contact.
En zonder iemand te kort te willen doen: Bertie is mijn grootste steun geweest. Elke dag in de avond facetimen en onze dag delen. Soms hoorde ik ook in haar stem dat ze het wel moeilijk vond, maar dat verbloemde ze door vrolijk te lijken. Helaas Bertie; ik ken je goed. En daarnaast is ze drie keer geweest om een paar dagen mee te lopen.
Ik heb ervaren hoe het is om echt alleen te zijn. Dat is soms best lastig. En dan zie ik op de verschillende apps allemaal foto’s waar vrienden, kennissen en familie samen zijn en ik daar dan niet bij ben. Vooral wanneer ik al een tijd echt alleen was. En dan bedoel ik ook dat ik tijdens een wandeling dagenlang niemand tegen kwam.
Ik vond het moeilijk toen mijn vollebalvrienden met partners bij elkaar kwamen samen met Marijke om stil te staan bij het verlies van Leo dat toen al weer een jaar geleden is. Bertie en ik waren er via FaceTime wel even bij, maar dat zijn wel van die momenten dat je daar wilt zijn. Dat vond ik moeilijk.
Van het alleen zijn werd ik zeker niet verdrietig, maar ik besef daardoor veel meer hoe waardevol het is om juist niet alleen te zijn. Ik heb van heel veel vrienden, kennissen en familie berichten gehad die met je meeleven door alle reacties op Polarsteps, het delen van een post op Facebook en de reacties daarop, een enorme hoeveelheid aan appjes en de vele telefoontjes die ik ontving. Dan voel je je echt niet eenzaam. En het heeft mij geholpen om die dagen gewoon door te komen.
Maar laat ik vooral ook de andere kant benoemen. Elke dag begon ik op ‘0’. Iedere dag deed ik nieuwe ervaringen op, maakte ik onverwachte dingen mee. En heb ik heel bijzondere gesprekken gehad. Een timmerman uit Essen die volslagen onvoorbereid de Camino loopt zonder telefoon of welk idee dan ook over de route. En bijkomend; hij had ook geen geld. Hij werkte wel eens wat.
Of een gesprek met een stel, waar gedurende het gesprek bleek dat we een gezamenlijke kennis hebben: Bas de Gaay Fortman (toch nog even over Thorbecke kunnen praten= zeg maar afkicken).
Of in een heel klein gehucht waar ik in een cafeetje een koffie bestel en de eigenaar Nederlander bleek te zijn. Als hobby heeft hij bierbrouwen. Dat had hij van een vriend geleerd die binnenkort een zaak zou openen in Enschede (Craft district Enschede). Meteen even Gijs geappt. Bleek het dat die brouwerij op die dag geopend zou worden. De eigenaar bedankte mij vriendelijk en kon zijn vriend op het juiste moment een felicitatie sturen.
En dan de plekken waar je bent. Ik moet ze allemaal nog weer de revu laten passeren. De wijnranken bij de Chablis, een wandeling, nou ja zeg maar klauterpartij, langs watervallen waar ik dacht over een vlak stuk te lopen, een uitzicht vanaf een berg op een dorpje langs de Loire waar een watergordijn overheen gaat, de binnenkomst in Spanje en de ontvangst in Orba. Het zijn maar dingen die nu opploppen.
Ik ben zeg maar 100 croissantjes verder, en na een koffiedip in de Morvan, is dat later en in Spanje weer helemaal goed gekomen. Ik heb een fantastische tijd gehad die ik altijd blijf koesteren. Het heeft me verrijkt.
En dan last but not least: ik heb ook gelopen voor mensen met een dwarslaesie. Oftewel lopen voor hen die niet kunnen lopen. Ik hoop iets te hebben bijgedragen aan de bewustwording voor mensen met een dwarslaesie en hoe belangrijk het is om daar, hoe klein dan ook, verlichting te kunnen aanbrengen. De foundation Wingsforlife steunt wereldwijd projecten die daar onderzoek naar doen.
Het is ongelofelijk dat er op dit moment al € 11.500,00 is gedoneerd aan ons initiatief Dwarsdooronsleven. En ik zeg ‘ons’, want zonder de inzet van Ellen en Jan Willem en Raymond en Carla was dit niet zo groot geworden. En ik wil Ellen toch apart noemen voor haar inzet om elke dag de site te vullen en mij ook vaak van suggesties te voorzien.
Dank voor alle reacties en tips die ik mocht ontvangen om mijn tocht te overgemakkelijken.