Nu de datum van vertrek dichterbij komt, neemt de druk om echt voor te bereiden toe. Dat wil niet zegen dat ik de afgelopen periode stil heb gezeten. Sterker nog; de afgelopen maanden ben ik steeds meer gaan wandelen en nu loop zo’n 100 kilometer per week. Dat deel van de voorbereiding is overigens het gemakkelijkst. Gewoon schoenen aandoen en lopen.
In mijn hoofd ben ik al wel een jaar bezig met de voorbereiding, en als het dan nog lang duurt voor je feitelijk vertrekt (22 maart 2026), heb je steeds het idee dat ik ‘morgen’ ook nog acties kan ondernemen voor de tocht. Je moet dan denken aan de planning van de route, de uitrusting die je meeneemt, hoe je de overnachtingen regelt en dergelijke meer.
Omdat ik in 2025 ook veel tijd nodig heb gehad voor de overdracht van mijn bedrijf, was het af en toe lastig om de energie goed te verdelen. Als je met het ene bezig bent, ontstaat af en toe ook de onrust dat je met het andere bezig moet zijn.
Een ander voor mij belangrijk aspect is dat ik deze tocht doe, omdat ik van een werkzaam leven naar een anders actie leven ga, en deze wandeling in alle vrijheid kan gebruiken om me daar op in te stellen. Er zijn echter heel veel mensen die gedwongen zijn om hun leven anders in te richten vanwege een ruggenmergletsel. Ik probeer daar gedurende mijn tocht aandacht voor te krijgen om zo bewustwording te vergroten en stil te staan bij de impact. De foundation Wings for Life doet onderzoek naar mogelijkheden voor die grote groep mensen.
In de komende weken zal ik over mijn voorbereiding meer delen.
oefenrondje wandelen op het vliegveld