De knoop doorhakken om echt de tocht te gaan maken, is niet zomaar iets. Ik had al een tocht gemaakt van bijna vier weken eind 2024, en dan besef je ook wel dat je je vooral instelt op wat je gaat doen, en veel minder op wat je dan tijdelijk achterlaat. Dus Bertie en ik hebben het er daarna vaak over gehad of een tocht van 16 weken niet te lang is. Het belangrijkste is dat je allebei achter dit project staat. En dat ik het nu dan ook daadwerkelijk ga doen, wil zeggen dat dat het geval is. En dat maakte me ‘vrij’ om met de voorbereiding te beginnen. Het mooie is dat Bertie af en toe een paar dagen tot een week meeloopt; dus we blijven elkaar regelmatig zien. En dan is er in de loop van 2025 ook nog bijgekomen dat onze dochter Susan zwanger is en medio april gaat bevallen. Ik heb dan ook een onderbreking van de tocht, omdat ik uiteraard mijn eerste kleinkind zo snel mogelijk wil zien. Daar ga ik geen maanden op wachten.
Ik heb me als eerste verdiept in de route die ik wil lopen. Al googelend kom je op geweldige sites met ontelbare routes door Europa (waymarked trails). Je koppelt een aantal lange afstandsroutes aan elkaar en dan heb je de eerste globale route-indeling. Ik vind het heel leuk om daar mee bezig te zijn, en zo kon ik de route steeds verder verfijnen. Zo loop ik vanaf de Duitse grens bij Winterswijk een lang stuk van de X8 tot Xanten. Wel prettig dat zo’n route er is. Die leg ik dan weer vast in mijn wandel-app (wikiloc gebruik ik). En zo loop ik eind maart via wikiloc die route. En zo maar verder plannen tot aan Orba. Ik zal de route in totaal ook nog delen. Oh ja, dat is een werkje waar ik vele avonden mee bezig ben geweest.
Toe ik alles gepland had, liet ik Bertie een etappe zien van de route op de kaart. ‘Zoom eens uit, zodat ik kan zien waar die etappe is’ zei ze. Al uitzoomend werd de etappe een stipje en toen de vraag: ‘en je weet zeker dat je dit wilt doen. Wat een eind’.